Gamify de democratie

Met het oog op de teruglopende opkomstpercentages bij verkiezingen vandaag, is het misschien leuk om eens door een gamification-bril naar politiek te kijken. Niet gehinderd door teveel kennis geeft misschien een frisse blik. Ik denk even hardop:

• Centraal in de democratie moet feedback staan: hoe helderder en directer hoe beter. Dat pleit voor frequente referenda, of noem ze polls. Liefst maandelijks. 
• Dat betekent niet dat iedereen maandelijks stemt. Dat zou teveel tijd vergen, en een onwenselijke drempel opgooien voor representativiteit. Mijn voorstel zou zijn dat -zeg- 10% van de bevolking wordt opgeroepen om te stemmen. De schaarste maakt het meer aantrekkelijk om te stemmen en iedereen komt dus eenmaal per jaar aan de beurt. 
• Het stemmen gebeurt uiteraard thuis, "there's an app for that". Moet toch thuis kunnen, zoals ook belastingaangiftes, banktransacties en NSA spionage?
• Het frequent stemmen zorgt ervoor dat de verdeling van de zetels langzaamaan verschuift. Geen plotselinge aardverschuivingen en braindrain dus, maar wel een helder afgegeven signaal van de bevolking. Heerlijk dat er ook geen verkiezingscampagnes meer zijn met elkaar overschreeuwende partijbonzen en loze kretologie. 
• Het kiezen zelf gaat heel anders dan nu. Ik probeer de oprechte waarde en visie van de stemmer te scheiden van een onderbuikgevoel bij een bepaalde partijleider en een toevallige uitglijder in een debat. Door een game natuurlijk!
• Er zijn al veel succesvolle games om op een aantrekkelijke, onbevooroordeelde manier de visie van de speler te destilleren. Zo blogde ik al 6 jaar geleden over bijvoorbeeld het Nederlandse Belastingspel en het Amerikaanse Budget Hero. Mooie voorbeelden die de kiezer zijn of haar waardes te ontdekken ,vooral economische vlak nog vaak. 
• Het zou in mijn optiek breder ontwikkeld moeten worden en in meer concrete, voelbare cases omgezet moeten worden. Dan is het ook zinvol voor lager opgeleiden. Het is overigens een misvatting dat ouderen zo'n game niet zouden willen gebruiken, als-ie goed ontworpen is. Dat blijkt niet alleen uit research, maar ook uit mijn eigen ervaring. 
• Het model achter zo'n game is natuurlijk cruciaal voor een eerlijke vertaling van voorkeur in de game naar partijkeuze. Bestaande kiescompassen en stemwijzers laten zien dat dat spitsroeden lopen is, maar wel kan. Zeker als het belang groot is. 
• Ik zei partijen, die ouderwetse organisaties? Inderdaad, ik weet niets beters. Volgens mij is het zinvol als mensen zich verenigen en samenhangende plannen maken vanuit een visie. Plannen die haalbaar zijn, en met keuzes die ieder geval kunnen worden doorgereken. Losse referenda zijn om die reden geen alternatief volgens mij. 
• Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd. Nadat je allerlei dilemma's hebt geworsteld en je keuzes hebt geoptimaliseerd lever je deze stem in. Geen handmatige vertaling dus van een stemadvies naar een stem. Dan ondergraaf je je opzet en bouw je alleen maar ruis in. Na afloop kan de partijkeuze nog teruggekoppeld worden, misschien. 
• Over de uitslag kan natuurlijk WEL gecorrespondeerd worden. De game roept op tot veel discussie, onderling en met politici. Hieruit komt verder begrip voor, en aanvullingen voor een nieuwe versie van de game. Misschien is op dit vlak schaarste ook goed: alleen in de maand na je stem' faciliteert dit platform voor jou deze luxe, directe communicatie met politici. 
• Het doen van zo'n game kost natuurlijk meer tijd dan het simpelweg aankrassen van een hokje. Maar terecht, volgens mij. Een weloverwogen keuze maken gaat niet zomaar, maar weloverwogen met oog voor spanningsvelden, nuances en tegenstellingen. Als je geen zin hebt om de consequenties van je voorgenomen keuze onder ogen te zien, is je stem weinig waard. En bovendien is zo'n game leuk om te spelen! 
• Als je een volgend jaar weer aan de beurt bent, zijn jouw eerdere keuzes nog deels bewaard en kun je verder exploreren met aanvullende, actuele dilemma's. 

Pas tijdens het typen van het blogje herinner ik me dat ik jaren geleden al 'ns een schets maakte voor zo'n soort game. Even erbij gepakt, zie hieronder. Wie weet, wordt het ooit nog iets. Zou heerlijk zijn, want er is maar één ding leuker dan zo'n game spelen, en dat is het ontwerpen en ontwikkelen.

Anders op weg

Voor de deur staat een lease-auto, maar als het even kan ga ik fietsend naar mijn werk. Niet teveel over nadenken, gewoon opstappen. Onderweg merk je vanzelf hoe heerlijk het is: elk seizoenen is anders en er zijn altijd wel verrassingen. Ik bedoel dan niet zozeer buien of lekke banden, maar meer spelende reetjes naast het fietspad of bekenden die je tegenkomt.

Zo'n goede gewoonte is niet alleen goed voor mijn conditie, maar ook voor het milieu. Ik heb ook zat slechte gewoontes, dus ik kan me goed voorstellen dat andere forensen juist klakkeloos in de auto stappen. Ook al hebben ze ergens in hun achterhoofd goede voornemens. Cruciale vraag is hoe je je gedrag kunt veranderen?

Allerlei modellen zie je voorbij zien komen ronde (sheet 3) en rechte (sheet 4). Natuurlijk gaat het om afleren, ontdooien en speels prikkelen, maar ik wilde nu even stilstaan bij de omgeving. Die maakt natuurlijk veel uit. Wanneer een individu in een organisatie in zijn eentje probeert te veranderen is dat extra lastig omdat de omgeving niet meewerkt. Sterker: die verwacht het vertrouwde gedrag. Ze zien je al aankomen, zwetend op de fiets: Waarom dát nou? Is je auto kapot? Even afvallen in januari? Ben je ook van die geitenwollensokken geworden? Doe even normaal, zometeen moet ik zelf ook nog!

De omgeving kan echter ook andersom werken. Onderzoek toont aan dat de directe sociale omgeving ook een stimulans kan zijn om voornemens waar te maken. En als we het fietsen naar het werk als concreet voorbeeld nemen, wie zou dan dat steuntje in de rug zijn? Volgens mij kinderen, vooral eigenwijze 'tweens' tussen de 8 en de 12. Die zijn van nature geëngageerd, praktisch en stronteigenwijs. Die van mij in ieder geval :)

We hebben een idee uitgewerkt waarbij ouder en (buur)kind spelenderwijs het onderwerp aansnijden en komen tot een soort 'challenge': de ouder gaat slimmer reizen, het kind stelt een (geheim) persoonlijk cadeautje in het vooruitzicht. De challenge loopt uiteraard wat langer, om goed gedrag in te slijpen. Tijdens die periode is uiteraard van alles gegamified, geprikkeld, gemeten, gevisualiseerd en gedeeld.

Het simpele basisidee hadden we twee jaar geleden al, maar het kostte nogal wat papierwerk, CO2-berekeningen, pitches en doorzettingsvermogen voordat we het een stapje verder kunnen brengen. Vandaag werd ik gebeld dat er eindelijk draagvlak en budget is voor een pilot via een aantal scholen! Da's natuurlijk nog maar een eerste stap: we gaan vooral praktisch met de doelgroep aan de slag om te kijken of/hoe het werkt!

We zijn op weg, welke school doet mee?

Way of Life

Lekker om op de fiets een file auto's in te halen. Op eentje stond het prikkelende 'Waterpolo is a way of life'. Stampend op de pedalen moest ik daar toch eens verder over denken. Hoe bedoelen die waterpolofans dat? Ze zijn zo gepassioneerd dat ze fietsen, eten, werken op een waterpolo-achtige manier? Gaan ze watertrappen als ze voor een stoplicht staan te wachten? Had die bestuurder de waterpolo-zender opstaan op de radio? Zegt hij 's avonds thuis: 'Schat, geef het zout eens aan', op een Waterpolo-achtige wijze? Ik ontdek er zelfs een campagne/shop/merk waarvan dat slechtoffer in de file stond.


Maar goed, hand in eigen boezem. In Delft als industrieel ontwerper opgeleid heb ik ooit rondgebazuind: "Alles is ontwerpen." Daar zijn volgens mij geen bumperstickers van, en da's maar goed ook. Design thinking heb ik nog steeds hoog, maar het is ook maar een bril die je op je neus zet natuurlijk.

Nee, als ik een credo moest kiezen zou er misschien toch staan "learning is the way of life". Of misschien playing? Dat zegt niet alleen iets over mijn werkleven, maar ook over hoe ik in het 'echte' leven sta. Tot en met het aangeven van het zoutvaatje toe. Benieuwd hoe fietsers me zouden inhalen met zo'n bumpersticker...

Game research 1

Vanmorgen ging om stipt negen uur de bel thuis, voor een uur game research. klinkt misschien iets stoerder dan het was: het ging om mijn Janne, die in Rotterdam opgroeit onder het "Generation R" gesternte. Het is een langlopend onderzoek waarin een hele generatie Rotterdammertjes op allerlei allerlei vlak gewogen en gemeten worden: hoe zwaar ze zijn, hoeveel ze eten, maar ook hoe ze worden opgevoed. Alle gegevens gaan de grote tombola in, en achteraf blijkt wat met wat verband heeft.

Omdat Janne geselecteerd is voor de 'focus'-groep mogen we extra proefkonijn spelen. En dat 'spelen' moet best letterlijk genomen worden. Janne speelt bijvoorbeeld met frusterende puzzelstukjes die niet in elkaar kunnen passen. Ze speelt met vreemden in een laboratorium met spiegelwanden, of met haar pappa thuis zoals vandaag. We moesten samen bijvoorbeeld een pennetje over een tekeningbord besturen, waarbij Janne verticaal bediende, en ikzelf horizontaal.

De dames van het Erasmus hebben alles weer op video vastgelegd, zodat het later nauwgezet kan worden geanalyseerd. Als proefpersoon mag ik niet weten waarop ons spel wordt beoordeeld, maar ik ben wel erg benieuwd. En het lijkt me geweldig om een generatie later de proefpersonen terug te zien.

Pro

Op de 22e verdieping van ons Utrechtse kantoor wordt een heerlijk biologische lunch geserveerd. Bijna elke pauze ben ik er te vinden. In vorige banen voelde ik me vaak te druk voor een rustig boterhammetje. Bij Bright Alley ben ik alleen te druk om na de lunch te wii-en. Het apparaat, aangesloten op een enorm breedbektelevisie, trekt elke pauze hordes collega's. Ze tennissen batterijen lang, soms met z'n vieren tegelijk. Het is een wonder dat de koffiemachine en kopieerder nog overeind staan. Collega's blijven soms zelfs tot diep in de avond om elkaar in te maken en te stijgen naar de PRO-status.

Op de Rotterdamse tennisvereniging ben ik wel eens te vinden, maar gravelervaring geeft zeker geen voordeel op de wii. Thuis gaat de wii gaat hooguit aan als mijn dochter wil 'koeienracen'. Toch begon het te knagen en deze druilerige middag controleerde ik het niveau waarop ik eerder op de wii tenniste. Nog geen 300 punten! Hoog tijd om bij te trainen, en naar de 1000-puntengrens te groeien, die tegenwoordig de nieuwe standaard is bij de collega's. Bijna een uur later voel ik allerlei vreemde pijntjes opkomen en druipt het zweet van m'n lichaam, maar ik heb 'm, de PRO-status.

Te vaak ontwikkelen we spellen waarbij de competitie beperkt is tot een algemene ranking of een individuele high score. Grappig om weer eens te voelen hoe sterk onderlinge competitie werkt. Auw...

Vakantiegevoel

Drie weken vakantie in Zuid-Frankrijk zijn inmiddels voorbij. Tussen de hoge stapels werk en was vond ik onderstaande Franse poëzie. Heerlijk om bij thuiskomst nog even het zwoele vakantiegevoel vast te kunnen houden...

-----Original Message-----
From: Administrateur système
Sent: 27 juni 2008 1:00
To: Erik de Jong
Subject: Votre boîte aux lettres a dépassé sa taille limite
Importance: High

Vous dépassez une ou plusieurs des tailles limites définies par l'administrateur. La taille de votre boîte aux lettres est de 140516 Ko. Taille limite d'une boîte aux lettres :
Vous recevrez un avertissement lorsque votre boîte aux lettres atteindra 140000 Ko.Vous ne serez pas en état d'envoyer ou recevoir de nouveaux messages tant que vous n'aurez pas réduit la taille de votre boîte aux lettres. Pour disposer de davantage d'espace libre, supprimez les éléments que vous n'utilisez plus ou placez-les dans votre fichier de dossiers personnels (.pst). Les éléments de tous vos dossiers y compris les dossiers Éléments supprimés et Éléments envoyés entrent en compte dans le calcul de la taille limite. Vous devez vider le dossier Éléments supprimés sinon l'espace reste indisponible. Pour plus d'informations, voir la documentation en ligne du client.

Nu nog even drie weken baard eraf...

lentefris

'Hoe doe je het toch? Werken, vrijwilligerswerk, kroost en zelfs nog een blog bijhouden!' Die enthousiaste collega heeft kennelijk zelf ook weinig tijd om 'ns gewoon op internet te zitten, want ik kom nauwelijks tot bloggen. Schaamrood op de kaken, ondanks een berg smoezen, van verkoudheid tot kinderziekten, en van deadlines tot werkverhuizing.

Bright Alley is inderdaad al over naar de nieuwe kantoorflat naast Galgenwaard. Leuke liftgeluiden, mooie gordijnen en een reusachtig uitzicht. Vanuit mijn kamer vooral veel groen. Een mooi vooruitzicht afgelopen week, want ik mag komende week lekker bijkomen in een boswachtershuisje op de Veluwe...

Krenten

Afgelopen (werk)dagen waren volgepropt met allerlei moois. Leuke projecten, spannende plannen werden afgewisseld met een aantal workshops. Die voelen toch wel een beetje als de krenten in de pap. Heerlijk om concreet en direct met elkaar om tafel te zitten om samen problemen te definiëren en vooral op te lossen. Stiekem ook fijn om te merken hoe waardevol een verfrissende blik en jaren ervaringen zijn:) Na intensieve workshops bij TNT Post en Center Parcs kon ik een beetje moe, maar helemaal het weekeinde in.

Goed om ook tijdens zulke bijeenkomsten te merken hoe e-learning langzaamaan volwassen wordt. Veel organisaties maken gebruik van de steeds laagdrempiger tools om zelf aan de slag te gaan met e-learning. Met auteurstools als Lectora en LMS-sen als Moodle maken ze conventionele 'tutoriële' e-learning. Opleiders en inhoudsdeskundigen ervaren de eerste succesjes en grootse mogelijkheden, maar merken tegelijkertijd hoe lastig het is om boven de tools te staan en didactisch het onderste uit de kan te halen.

Aan de anderre kant van het scherm, op het vlak van de deelnemers aan e-learning, is een andere trend zichtbaar: stijgende verwachtingen rond de aangeboden interactiviteit. Ervaringen met (casual) games, maar ook met allerlei eenvoudige 2.0-achtige webtoepassingen voor (informeel) leren worden uitgangspunt voor e-learning.

De eerder genoemde tools voor tutoriële e-learning spelen daar (nog) onvoldoende op in, maar een nieuwe generatie tools dient zich aan. Deze borduren voort op het 2.0-gedachtengoed, en leggen de focus nog meer bij de actieve lerende zelf in plaats van voorgeprogrammeeerde kennisoverdracht. Over Ecto bijvoorbeeld ben ik enthousiast. Misschien een beetje teveel toegespitst op gebruik op (hoge)scholen, maar een zeer zinvolle ontwikkelrichting. Sociale software, delen van content en een LMS. Ik zie veel functionele innovaties, maar het oogt zo logisch alsof het er altijd al is geweest.

Joost, de poes

Mijn collega's waren langs. Gek om ze in een heel andere omgeving te zien, maar erg gezellig en ook leuk om al m'n rijkdom thuis eens fris door hun ogen te bekijken.










De maaltijd was afgehaald, maar de cadeaus waren niet prefab: collega Maarten heeft zich zeer ingespannen voor het assembleren van de driewieler. Assistentie door Janne was goedbedoeld, maar niet nodig. Daar kon geen Bob de Bouwer tegenop.









Collega Suzanne Vos had voor Joost zelfs een speciale superknuffelkater gemaakt! Voortaan dus twee Joosten in de box. Meer moois van Suzanne is te vinden op haar website Rijk van Stof.

Joe-hoe

December belooft een propvolle feestmaand te worden: onze Janne is ontslagen uit het ziekenhuis, de Sint komt een paar keer langs, het eerste feestje van Joost op de 15e, een aantal kerstdiners van Bright Alley/Conclusion, kerstgedoe thuis, Janne jarig en Christine jarig. We wilden met oud-en-nieuw ook nog uitwaaien op een waddeneiland, maar misschien heeft Opstelten wel gelijk en blijven we even in Rotterdam uitblazen... 'Joe-hoe!'

Gezond verstand

Best pittige baan. Niet eens die in Utrecht, maar die in Rotterdam. Het valt soms niet mee om ouder te zijn. Afgelopen dagen kampeer ik naast onze Janne in het ziekenhuis omdat ze longontsteking heeft. Flink schrikken, maar inmiddels is ze gelukkig weer redelijk opgeknapt en kunnen we het meer als avontuur gaan zien.

De baan als ouder wordt vooral pittig als het voeden wat meer opvoeden wordt. Logisch dat minister Rouvoet, Programmaminister voor Jeugd en Gezin, ons als jonge ouders een hart onder de riem wil steken. Hij stuurde Joost een cd-tje met een liedje, maar dan wel een mierzoete ballet van John Ewbank. Het cd-tje is een soort sjieke teaser naar de website HalloWereld.

Daar allerlei goedbedoeld advies, zowaar ingekleed als een soort ultralight e-learning. Stapsgewijs krijgt de ouder die binnen als je kind opgroeit. Nieuwsgierig heb ik me aangemeld op de site en ontving, na wat technische kinderziekten, de eerste aflevering: onze Joost werd een maand oud.

Aardig vormgegegeven en redelijk van toon, maar het niveau van de vragen jaagt me in het harnas. 'Je rookt en je baby lijkt geen last te hebben van je rook; is het toch slecht?' Wie de moeite neemt om zich in te schrijven mag toch inhoudelijk wel iets meer uitdaging verwachten? Zo word ik niet nieuwsgierig naar achetrliggende informatie; daarvoor moeten toch wat meer echte dilemma's worden aangesneden.

Het doet een beetje denken aan de goedbedoelde, maar beledigende vragenlijst die we onlangs van het consultatiebureau ontvingen. Een spervuur aan open deur-vragen over opvoeding en kindermishandeling, in de trend van 'Het is goed om je kind af en toe lekker af te ranselen'. Iedere dombo voelt aan wat het algemene doel en het 'goede' antwoord is en zal sociaal wenselijk antwoorden. Voor sommige doeleinden moet je toch echt een stapje verder denken. Mij schoot de quote van Van Gaal door het hoofd: 'Ben ik nou zo slim of zijn jullie nou zo dom?'

Joost!

Vanmiddag om half vijf (eindelijk) geboren: JOOST!

Met Joost gaat alles goed: hij kan heerlijk brullen, drinken en slapen.
Christine gaat rustig bijkomen en zich de komende dagen laten verwennen in het ziekenhuis.
Janne straalt van trots en is helemaal klaar voor haar rol als grote zus.

Nog niet

Deze zomer kon Christine haar prachtige buik niet buiten de deur steken, of voorbijgangers begonnen te vragen of ze nog niet was uitgerekend. Lief bedoeld allemaal, maar ook een beetje irritant soms; niet leuk om halverwege geconfronteerd te worden dat je nog zware maanden te gaan hebt.

De afgelopen weken herken ik dat gevoel: voortdurend vragen collega's, vrienden en klanten hoe het ermee gaat. Ik stamel bedremmeld zoiets als: "Eh goed hoor, hoe bedoel je eigenlijk, welk project?" De vragenstellers denken dat ik een geintje maak en vragen door. Of ik mijn telefoon wel aan heb. Of wat ik in hemelsnaam nog op kantor doe, op een uur afstand van huis. Of de beeb inmiddels nou toch eindelijk niet eens een keertje gehaald moet worden.

In het begin verzekerde ik wat Christine en haar paramedische ondersteuning mij verzekerden: dat het veel te vroeg zou komen. Inmiddels kan ik dat, ruim in de blessuretijd, niet meer volhouden. Nog niet, ik hou jullie op de hoogte!

Thuis best

Een paar keer per maand gaan Janne en ik naar de dierentuin. Diergaarde Blijdorp uiteraard, bij ons op de hoek. We hebben een abonnement en de portier kent ons. Janne kent op haar beurt een hele stoet beesten bij naam. Niet alleen classics als olifanten, bokito en giraffen, maar ook exotischer beesten als roggen en okapi's. Sinds afgelopen vrijdag hebben ook de stokstaartjes een apart plekje: bij het liefdevol aanreiken van een grasje beten ze in haar vinger.

Blijdorp is prachtig, maar ondanks alle natuureducatie en fokprogramma's blijft het natuurlijk gewoon apies kijken. Janne dirigeert me vanuit haar rugzak naar haar hoogtepunten. Net zoals in mijn eigen jeugd blijven dat een ijsje en de speeltuin. Het ijsje is nog steeds een raket, de speeltuin is inmiddels ge-upgrade met een 14 meter hoge 'glijbaan des doods', waar Jannes oom laatst zijn enkel brak.












Inmiddels is mijn eigen hoogtepunt een nieuw hoekje met trekvogels in een Hollandsche minipolder. Prachtig aangelegd en -van dichtbij- prachtige vogels. Vooral magisch om zoiets vertrouwds terug te zien tussen de jungle en savanne.

Nat

M'n opleiding aan de TU Delft was best technisch, met snijkanten van baggeremmers, laspractica en hallucinerende wiskunde, maar er was ook voldoende ruimte voor bedrijfskunde, ergonomie en vormgeving. In het verlengde van een vakje aquarellen vier ik met een groepje tudiegenoten nog jaarlijks een 'schetsweekeinde'. We strijken neer op een pittoresque plek en nemen baret en schetsblok ter hand. Een enkele keer verkopen we zelfs wat aan een passant, maar het gaat vooral om pretentieloos creatief bezig zijn met elkaar.

Afgelopen jaren gingen we naar mooie dorpjes, kastelen of zelfs Parijs, dit jaar verregenden we op de Veluwe. De paddestoelen stonden er goed bij.










De gebruikelijk manier om kou, ellende en nattigheid op de camping te bestrijden werkte prima: lekker barbecuen met een wijntje, vegoballen en een dikke trui. Onder een partytent natuurlijk. Wonderlijk hoe het kletsnatte hout uiteindelijk toch nog vlam vatte. Ook wonderlijk hoe lang we mochten aanklooien onder de partytent voordat de campingbaas ons terecht kwam wijzen en naar bed stuurde.










Uiteindelijk lukte het op het laatste nippertje toch weer om een paar schetsen te maken, vooral als smoes voor het thuisfront om volgend jaar weer een weekeindje weg te mogen...

Tijdreis

We zijn drie keer zo oud als toen we elkaar voor het laatst zagen in 1982. Best spannend, om m'n klasgenootjes van de lagere school weer eens te zien. Van tevoren had ik gedroomd dat ik niemand zou herkennen.










Ikzelf zou mij nu niet meer herkennen, denk ik. Dagelijks vallen haren, rijpen rimpels en word ik ook van binnen meer mezelf. En andersom, herken ik dat knaapje van de klassefoto nog wel? Bovenin m'n ouderlijk huis is nog een stoffig 'Erik-museum': m'n oude kamer met speelgoed, boeken, briefjes en allerlei snouvenirs van vroeger. Geen verhuizing, schaamte, houtworm of voorjaarsschoonmaak heeft die mini-tijdmachine aangetast. Sommige blaadjes zeggen me niets meer. Die kunnen eigenlijk wel weg, want wie gaan ze ooit nog wat vertellen?

Gelukkig roepen andere nog veel wrange of warme herinneringen op. Bíjna onvergetelijke, schijnbaar onbetekenende verhalen. Verhalen die mij mezelf hebben gemaakt, en de klasgenoten ook een beetje zichzelf.

Enfin, op de reünie bleken de klasgenootjes gelukkig zéér herkenbaar, ook al waren sommigen helemaal ontpopt: de lange en verlegen Irene bijvoorbeeld had het geweldige initiatief genomen en voerde het hoogste woord. Na een bezoek aan het inmiddels ineengekrompen schoolgebouwtje stond samen doorzakken op het programma.












Toch wel verrassend:
- Hoeveel leuker, pittiger en wijzer iedereen is...
- Om zo eens een eerlijke doorsnede van de samenleving te zien...
- Hoeveel op school verandert, behalve de 'meesters' zelf dan...
- Dat iedereen meer blijkt te herinneren dan vermoed, terwijl die herinneringen soms ook niet blijkt te stroken of kloppen...
- Dat velen wat wrang terugkeken op de tijd toen ze 'zichzelf' nog niet konden zijn; alles wordt gelukkig beter (of we beleven het zo)...

Aan het einde van de avond alweer tijd voor een nieuw afscheid; Glp, tot over 25 jaar weer?

Smoes

Heerlijk huisje hebben we in Rotterdam. Beetje oud, maar mooi, ruim, groen en rustig. Bovendien aan een gezellige singel, waar met de buren voldoende te beleven is. Deze weken zijn we bijvoorbeeld druk in de weer met ons Raamkunst-evenement; komende zondag komt Opstelten het openen.

Wat voor mij als forens misschien wel het lekkerst is, is de centrale ligging. Nog geen honderd meter van het HSL-station. In twee minuten zit ik in de trein, afhankelijk vooral van het vertrekspoor. Dat scheelt veel op een mensenleven. Okokok, ik zou natuurlijk ook werk kunnen zoeken in Rotterdam, laat maar...

Enfin, sinds afgelopen weekend staat dat alles op z'n kop: het oude CS is gesloten en het nieuwe geopend. Ik woon nu bijna anderhalf keer zover van het station. Voorlopig een goede smoes om te laat te komen, je bent gewaarschuwd!

Lang

Drie weken kunnen best lang duren, als je je best doet. In het zand van de Cote d' Azur in de 'Psychologie' gelezen waarom de tijd soms zo vlug gaat. Waarom de terugweg sneller gaat dan de heenweg bijvoorbeeld. Of waarom de tijd zo voortkruipt als je je verveelt of wacht. Leuk artikel met veel tips om de tijd te vertragen, maar uiteindelijk gaat zo'n vakantie natuurlijk toch veel te snel voorbij.

Hoelang-ie duurde? Halverwege raakte ik mijn scheermesjes kwijt in de douchecabines van de camping; zo heb ik als houvast in ieder geval de lengte van mijn baardharen.

Hallo en dag

Inderdaad trouwe lezers, ik maak er een potje van. Eerst is het hier op Joe-hoe wekenlang nagenoeg windstil omdat ik 'echt' te druk zou zijn, en dan glip ik met mijn dames op zomaarvakantie?

Tsja, zo is het wel ongeveer. Afgelopen weken was het Maccen in de maneschijn, laptobben in trein of bus; alle kieren dichtgeplamuurd met werk. Leuk werk, ik klaag niet, en bovendien is die overload ook grotendeels m’n eigen schuld:

1. De afgelopen maanden leiden nieuwe contacten snel tot offertes en concrete projecten. Da's de bedoeling natuurlijk ook, wel even wennen. Vaak kost het de nodige moeite voordat iedereen bij de klant overtuigd is van de noodzaak om iets nieuws (engs) te beginnen, dit uit te besteden, en dat ook nog voor een serieus budget. Zou de plotselinge rush bij Bright Alley en collurenten toeval zijn, of is dit nog maar het topje van de ijsberg? Er zijn natuurlijk allerlei drives aanwijsbaar die aandacht voor opleiden (en innovatieve vormen daarvan) stimuleren. Economische groei en vertrouwen, krappe arbeidsmarkt, maar ook groeiend besef dat de 'e-'voor learning nuttig, onontkoombaar of niet meer dan logisch is.

2. De drukte is ook mijn eigen schuld omdat ik bij die startende opdrachten betrokken blijf voelen en graag vliegende keep speel als er gaten dreigen te vallen. Ik organiseer workshops, doe wat vormgeving, werk concepten uit en ik ben projectleider bij vijf projecten. In vergelijking met het begin van dit jaar ben ik dus meer met de inhoud, en minder met pre-sales bezig. Bevalt ook prima. Fijn als m’n rol binnen Bright Alley langzaamaan wat uitkristalliseert.

3. Tenslotte maak ik me ook drukker dan strikt noodzakelijk is voor de opdracht. Zeker afgelopen weken vind ik de klussen zelf bijzonder interessant, en ook leerzaam: innovatieve concepten met breinbrekers die ook tot diep in de avond blijven boeien. Zo ben ik bezig met een aantal serious games die de wereld zullen schokken! Maar ja, voorlopig moet het nog even geheim bijven. En bovendien zijn ze ook nog niet af... :)

Maar goed, de belangrijke zaken: thuis gaat alles prima met de kleine en met de dikke dame. We gaan lekker samen kamperen, ergens niet tever weg en in de zon. Wel even schrikken dus toen ik vanavond de europese weersvoorspellingen zag voor komende week. Het opblaasbadje willen we deze keer niet gebruiken om droog te blijven in de tent!










(blij met nieuw fototoestel)

No Museum

Afgelopen week een bezoek gebracht aan het Industrion in Kerkrade. Industrion laat z'n naam altijd prominent volgen door 'No Museum'. Klinkt goed, maar wat is het dat wel? De vers geopende tentoonstelling 'Games' was een mooie gelegenheid om dat te ervaren. M'n verwachtingen waren nogal hooggespannen toen ik las dat tentoonstelling 'Games' was opgezet als groot spel om zelf te spelen en ervaren. Vijf vaardigheidszones kwamen daarbij aan bod: ‘Strategie & Tactiek’, ‘Reactie & Crisis management’, ‘Communicatie & Interactie’, ‘Teamwork & Samenwerken’ en ‘Creativiteit & Innovatie’.

Vergeleken met NeMo of de Media Experience bleek Industrion nogal klein, en bovendien volgestopt met industriële museumstukken. De stoommachines en kolenmijn-prullaria waren nu aangevuld met oude en nieuwe spellen: van Go, via Monopoly, Pong en C64 tot recentere gamereleases. Een aantal spellen waren niet ingelijst, maar daadwerkelijk te spelen. Bezoekende schoolklassen waren daar al druk mee bezig geweest, want er was al flink wat gesloopt.

Ikzelf, uiteraard aangezien als suppoost, kon vragen over speelwijze of bedoeling niet beantwoorden. Context of introducties vermeed het Industrion zoveel mogelijk. MIsschien kwam daar het 'No Museum' vandaan? De game-achtige opzet van de tentoonstelling beperkte zich tot ganzebordletters op de grond en een quizje over spelvoorkeur. Verder is mij geen interactie, duiding, rode lijn of visie opgevallen.
Charmant en lief toch, dit 'Museum'.