257.000

Nu meldt een nieuw spel voor Groningse thuiszorgmedewerkers. Ruim tweeëneenhalve ton, maar dan heb je ook wat. Hoewel online slechts een demo beschikbaar is, krijg je een beeld van een mooi verzorgd, breed spel: een quiz, rollenspel en situatiegame. Soms reageren andere personen in het verhaal op je acties, en dan begint het echt spellig te voelen. Visueel neigt het wat naar Habbo-achtige vormgeving. Isometrisch, lollig, maar ook beetje weird en houterig.










Veel inhoud is echter niet visueel, maar tekstueel. Naslagwerk, quiz en feedback, maar ook casuïstiek zelf. Goed onderhoudbaar, maar gezien de pretenties van het project toch wat teleurstellend. Pas als een spaarzame keer de consequentie van je keuze visueel in het scenario is verwerkt, schrik je wakker. Vraag lijkt me ook of deze stijl effectief (en efficient) is voor de beladen en genuanceerde dilemma's die worden aangesneden.










Tijdsaspect en online/virtuele samenwerking lijken ook wat gemiste kansen. Het geheel voelt ook wat onbehaaglijk. De quiz vindt plaats in een soort computerlokaal, met een streng ogende docent. In de bovenhoek zucht tot overmaat van ramp een knorrige uil. Grappig bedoeld of niet, het ontbreken aan positieve feedback valt in de demo echt op.










De demo heeft nogal wat rafelrandjes. De user interface heeft onduidelijke klikzones, springerige tekstwolken, en enkele programma-onderdelen werken (op de Mac?) niet. Het schetst voor de leek een helder beroepsbeeld, maar het blijkt juist bedoeld voor mensen die al in het veld werken en bijgeschoold worden. Voor die doelgroep lijkt de gekozen opzet misplaatst. Leuk, zo'n game, maar waarom sluit je niet dichter bij de praktijk van de deelnemer aan? Gebruik foto/videomateriaal, en benut eigen (casus)inbreng van de deelnemers. Ineens lijkt het toch wel veel geld, 257.000 euro.









(deel van het bijbehorende forum)

Pjonnie

Al eerder schreef ik melancholiek over de QB's, de modulaire animaties die ik in mijn Cirquesttijd tot leven blies. Ze leven nog steeds voort in allerlei gedaanten, en ik hoorde dat er inmiddels zelfs sleutelhangers van zijn. Tegen iets nieuws (en nog beters) ontwikkelen hik ik een beetje op, maar intussen moet ik tóch voostellen visualiseren. Daarom dus maar even 'Pjonnies' in elkaar geflanst. Euhmmm...

Klein nieuws!

Blije zaterdag

'k Ben wat onwennig en wantrouwig, maar ook blij over het stralende weer. Van de herfst in de zomer. Niet zo moeilijk dus om vandaag de mondhoeken van de medemens wat omhoog te masseren. Onze Rotterdame blijbrigade deed een stiptheidsactie op CS: machinisten die op tijd arriveerden werden beloond met obade, spandoek en presentje. NS-personeel reageerde in eerste instantie soms wat onwennig en wantrouwig, maar teon er toen verborgen camera's of cynische boodschappen bleken te ontbreken waren ze laaiend. Eerlijk gezegd ook zelf heerlijk om te doen!

Roffa

Rondje Roffa is een heel sympathiek spel: ontwikkeld om Rotterdamse burgers meer te betrekken bij hun stad, en dat ook nog eens door Lokaal, de stichting van mijn Christine.
Het spel is in vier verschillende versies gemaakt, op tafelformaat, pleinformaat en jawel, ook digitaal. Nog niet helemaal uitontwikkeld naar het schijnt, dus hoog tijd om eens extra extra kritisch te testen.










De eerste klap is geen daalder waard, maar meer een klap in het gezicht. Onder veel systemen en browsers werkt Rondje Roffa niet en een speciale plugin is vereist. Daarna moet je ook nog -zoals Gerard zegt- "iets heel vaags doen in een kamer". Een enthousiasmerende of zelfs duidelijke uitleg ontbreekt. Gerard gaat het later nog wel eens proberen: "Mijn hemel".








Na flink wat doorzettingsvermogen begint het spel uiteindelijk toch fijn: in een helicopter vliegen boven de mooiste stad van Nederland. Die ziet er wat pips en gek uit: grafisch kan het de vergelijking met Google Earth niet doorstaan, en slechts een paar gebouwen zijn echt 3d uitgewerkt. Verder zijn een paar gekke Euromastdochters toegevoegd: een soort vuurtorens waar je quizvragen blijkt te kunnen doen. Inhoudelijk best aardige en afwisselende vragen. Toch lijkt het me wat levenloos, tekstueel, humorloos en abstract, zeker voor de (jonge) doelgroep.








Visueel valt er meer te beleven door de helicopter te landen bij de 3d-locaties op de kaart. Het stadhuis op de Coolsingel is aardig nagebouwd, tenminste, als je niet te dicht naar de randen toeloopt en wat door de oogharen kijkt. Het blijft vooral een slap en doods aftreksel van de echte stad. Bij de ingang van het stadhuis lokken pijlen en reuzecijfers je naar een plek waar weer vragen zijn te scoren. En dan kun je weer opstijgen. Voor het helicopteren tegen de Zwaan of onder water krijg je verder geen straf- of bonuspunten, maar ik weet me in de top van het klassement te nestelen.










Waarschijnlijk zie ik nog veel (team)mogelijkheden over het hoofd, maar ik heb voorlopig genoeg van Rondje Roffa. Het loos rondlopen en -vliegen verveelt snel, en ook op de vraagcompetitie ben ik snel uitgekeken. Het lijkt me een typisch voorbeeld van te weinig aandacht voor doel, inhoud en gameplay en teveel (vergeefse) moeite voor techniek en vormgeving. Sympathieke opdrachtgever, dat wel :)

Witte motor

Over serious games ben ik bloedserieus. De educatieve inzet van spelvormen slaat te vaak de plank mis, bijvoorbeeld omdat de makers teveel bij de vormgeving stilstaan en te weinig bij doel(groep) en inhoud. Soms stapelen spelbouwers didactisch en technisch fout op fout, maar verlies ik toch mijn kritische blik.

Dit Amerikaans spel voor melkpromotie is met zoveel liefde (en budget!) gemaakt dat ik me volledig in de luren laat leggen: ik kwijl bij de graphics, verhaallijnen en zelfs geluidseffecten. De speler wordt nauwelijks wijzer, maar kan wel 5000 dollar winnen. Pas op voor de laadtijden en Milkatraz...

Bad lies

There are lies, bad lies, and statistics. Een gevleugelde uitdrukking, zeker voor mijn wiskundeleraar destijds. Hij toonde allerlei gniepige grafieken zoals het verband tussen ooievaarpopulatie en kinderaanwas. Met de (on)juiste kaders, filters en presentatiewijze kun je uit een cijferbrij zo elk verhaal brouwen.

Cijfers kunnen ook op een hele andere manier een verhaal vertellen: geniet hier eens van een overzicht van de Amerikaanse huizenprijzen. 'n Duizelingwekkende hoogte, een tijdreis met climax en alleen dat enge klimgeluid al. Dat past toch nooit op een papiertje?

Verhalen vertellen

Sommige experts vertellen zo stoffig dat je, ondanks het belang van de stof, al na een paar zinnen insuft. Anderen kunnen zelfs de saaiste inhoud zo boeiend beschrijven dat je ademloos luistert en het jaren later nog kleurrijk herinnert. Verhalen zijn cruciaal en steeds meer in de picture bij voorlichter, marketeers en communicatiedeskundigen. En uiteraard al helemaal voor leerprocessen.

Een goed verhaal herkennen is gemakkelijk. Analyseren waar de kwaliteit schuilt een stuk lastiger. Een heldere analye door een radiomaker vond Inne schriftelijk en verteld. En of ik de lessen in praktijk kan brengen zal ik binnenkort... vertellen.

IJsvrij

Excuses voor de adempauze op m'n blogje: ik was even een frisse neus halen in de Alpen. Sneeuw, zon, eten waren perfect en de bus vol 'viavia'-vriendjes compenseerde het gebrek aan nachtleven in Le Corbier prima. Inmiddels weer tussen de Utrechtse collega's terug met mijn 'asociaal bruine' knar, en online snoevenirs. Dank voor de geweldige reacties op ons dakplan, denken jullie ook nog aan het Rondje Roffa?

Productrenovatie

"Ongelofelijk, Mike!" Reclames en de winkelschappen blijven me overspoelen met nieuwe producten. Geruisloos verdwijnen daarbij de belegen producten waar ik zo aan gehecht was. Even geruisloos mislukt trouwens ook het merendeel van de nieuwe introducties. Als consument word ik moe van dat gedoe, maar als producent (e-learningbakker) is juist de sleur vermoeiend. Het merendeel van de collega's bij Bright Alley en eerder voelt op den duur kriebel bij het consolideren van succesformules. Om de concurrentie een stap voor te blijven, om de klant nog beter van dienst te zijn, of gewoon uit inhoudelijke gedrevenheid.

Ergens vorige eeuw was ik paranimf bij vriendje Theo. Een van zijn stellingen ging over hoe de spiraal van innovatie op innovatie stiekem juist oude oplossingen kan laten opborrelen. Nieuwe haargel om eruit te zien alsof je net uit bed komt. Limonadesiroop die al in de fabriek wordt aangelengd. Bonbonsstrips die nu in losse porties verkrijgbaar zijn. Dat soort 'productrenovaties'. Het ultieme antwoord op e-mail kon dus niet uitblijven: gmail presenteert trots papieren post!.