Blije zaterdag

'k Ben wat onwennig en wantrouwig, maar ook blij over het stralende weer. Van de herfst in de zomer. Niet zo moeilijk dus om vandaag de mondhoeken van de medemens wat omhoog te masseren. Onze Rotterdame blijbrigade deed een stiptheidsactie op CS: machinisten die op tijd arriveerden werden beloond met obade, spandoek en presentje. NS-personeel reageerde in eerste instantie soms wat onwennig en wantrouwig, maar teon er toen verborgen camera's of cynische boodschappen bleken te ontbreken waren ze laaiend. Eerlijk gezegd ook zelf heerlijk om te doen!

Roffa

Rondje Roffa is een heel sympathiek spel: ontwikkeld om Rotterdamse burgers meer te betrekken bij hun stad, en dat ook nog eens door Lokaal, de stichting van mijn Christine.
Het spel is in vier verschillende versies gemaakt, op tafelformaat, pleinformaat en jawel, ook digitaal. Nog niet helemaal uitontwikkeld naar het schijnt, dus hoog tijd om eens extra extra kritisch te testen.










De eerste klap is geen daalder waard, maar meer een klap in het gezicht. Onder veel systemen en browsers werkt Rondje Roffa niet en een speciale plugin is vereist. Daarna moet je ook nog -zoals Gerard zegt- "iets heel vaags doen in een kamer". Een enthousiasmerende of zelfs duidelijke uitleg ontbreekt. Gerard gaat het later nog wel eens proberen: "Mijn hemel".








Na flink wat doorzettingsvermogen begint het spel uiteindelijk toch fijn: in een helicopter vliegen boven de mooiste stad van Nederland. Die ziet er wat pips en gek uit: grafisch kan het de vergelijking met Google Earth niet doorstaan, en slechts een paar gebouwen zijn echt 3d uitgewerkt. Verder zijn een paar gekke Euromastdochters toegevoegd: een soort vuurtorens waar je quizvragen blijkt te kunnen doen. Inhoudelijk best aardige en afwisselende vragen. Toch lijkt het me wat levenloos, tekstueel, humorloos en abstract, zeker voor de (jonge) doelgroep.








Visueel valt er meer te beleven door de helicopter te landen bij de 3d-locaties op de kaart. Het stadhuis op de Coolsingel is aardig nagebouwd, tenminste, als je niet te dicht naar de randen toeloopt en wat door de oogharen kijkt. Het blijft vooral een slap en doods aftreksel van de echte stad. Bij de ingang van het stadhuis lokken pijlen en reuzecijfers je naar een plek waar weer vragen zijn te scoren. En dan kun je weer opstijgen. Voor het helicopteren tegen de Zwaan of onder water krijg je verder geen straf- of bonuspunten, maar ik weet me in de top van het klassement te nestelen.










Waarschijnlijk zie ik nog veel (team)mogelijkheden over het hoofd, maar ik heb voorlopig genoeg van Rondje Roffa. Het loos rondlopen en -vliegen verveelt snel, en ook op de vraagcompetitie ben ik snel uitgekeken. Het lijkt me een typisch voorbeeld van te weinig aandacht voor doel, inhoud en gameplay en teveel (vergeefse) moeite voor techniek en vormgeving. Sympathieke opdrachtgever, dat wel :)

Witte motor

Over serious games ben ik bloedserieus. De educatieve inzet van spelvormen slaat te vaak de plank mis, bijvoorbeeld omdat de makers teveel bij de vormgeving stilstaan en te weinig bij doel(groep) en inhoud. Soms stapelen spelbouwers didactisch en technisch fout op fout, maar verlies ik toch mijn kritische blik.

Dit Amerikaans spel voor melkpromotie is met zoveel liefde (en budget!) gemaakt dat ik me volledig in de luren laat leggen: ik kwijl bij de graphics, verhaallijnen en zelfs geluidseffecten. De speler wordt nauwelijks wijzer, maar kan wel 5000 dollar winnen. Pas op voor de laadtijden en Milkatraz...

Bad lies

There are lies, bad lies, and statistics. Een gevleugelde uitdrukking, zeker voor mijn wiskundeleraar destijds. Hij toonde allerlei gniepige grafieken zoals het verband tussen ooievaarpopulatie en kinderaanwas. Met de (on)juiste kaders, filters en presentatiewijze kun je uit een cijferbrij zo elk verhaal brouwen.

Cijfers kunnen ook op een hele andere manier een verhaal vertellen: geniet hier eens van een overzicht van de Amerikaanse huizenprijzen. 'n Duizelingwekkende hoogte, een tijdreis met climax en alleen dat enge klimgeluid al. Dat past toch nooit op een papiertje?

Verhalen vertellen

Sommige experts vertellen zo stoffig dat je, ondanks het belang van de stof, al na een paar zinnen insuft. Anderen kunnen zelfs de saaiste inhoud zo boeiend beschrijven dat je ademloos luistert en het jaren later nog kleurrijk herinnert. Verhalen zijn cruciaal en steeds meer in de picture bij voorlichter, marketeers en communicatiedeskundigen. En uiteraard al helemaal voor leerprocessen.

Een goed verhaal herkennen is gemakkelijk. Analyseren waar de kwaliteit schuilt een stuk lastiger. Een heldere analye door een radiomaker vond Inne schriftelijk en verteld. En of ik de lessen in praktijk kan brengen zal ik binnenkort... vertellen.

IJsvrij

Excuses voor de adempauze op m'n blogje: ik was even een frisse neus halen in de Alpen. Sneeuw, zon, eten waren perfect en de bus vol 'viavia'-vriendjes compenseerde het gebrek aan nachtleven in Le Corbier prima. Inmiddels weer tussen de Utrechtse collega's terug met mijn 'asociaal bruine' knar, en online snoevenirs. Dank voor de geweldige reacties op ons dakplan, denken jullie ook nog aan het Rondje Roffa?

Productrenovatie

"Ongelofelijk, Mike!" Reclames en de winkelschappen blijven me overspoelen met nieuwe producten. Geruisloos verdwijnen daarbij de belegen producten waar ik zo aan gehecht was. Even geruisloos mislukt trouwens ook het merendeel van de nieuwe introducties. Als consument word ik moe van dat gedoe, maar als producent (e-learningbakker) is juist de sleur vermoeiend. Het merendeel van de collega's bij Bright Alley en eerder voelt op den duur kriebel bij het consolideren van succesformules. Om de concurrentie een stap voor te blijven, om de klant nog beter van dienst te zijn, of gewoon uit inhoudelijke gedrevenheid.

Ergens vorige eeuw was ik paranimf bij vriendje Theo. Een van zijn stellingen ging over hoe de spiraal van innovatie op innovatie stiekem juist oude oplossingen kan laten opborrelen. Nieuwe haargel om eruit te zien alsof je net uit bed komt. Limonadesiroop die al in de fabriek wordt aangelengd. Bonbonsstrips die nu in losse porties verkrijgbaar zijn. Dat soort 'productrenovaties'. Het ultieme antwoord op e-mail kon dus niet uitblijven: gmail presenteert trots papieren post!.

Eksenbal te water

Met oud-collega's van Cirquest blijven we af en toe contact houden, onder het motto 'Eksenbal'. Heerlijk om oude verhalen nog eens op te halen, en te zien hoe iedereen is uitgewaaierd om meer z'n eigen ding te gaan doen. Op donderdag 12 april zien we elkaar weer, deze keer zelfs meet een surprise-guest uit Canada. We gaan nou eens niet naar ons 'vaste' cafe Cuba, maar hebben het snode plan om wat rond te varen, ijs en weder dienende natuurlijk.

Uit je dak

Het wegblazen van ons Rotterdamse dakterras hebben we maar als kans gezien om wat mooiers te bedenken. Mooier en handiger en degelijker. Wie weet dat het ons nog lukt om er deze zomer van te genieten. Beste stuurlui aan wal, kunnen jullie 'ns kiritsch of creatief meedenken met onze ideetjes?

ELO-City

Die irri afko's ook. ELO klinkt voor e-learners als Elektronische LeerOmgeving, maar de wereld is groter. Het kan staan voor Electric Light Orchestra of de achternaam van schaker Árpád Emrick Élő. Een e-overheidportal noemt de Elektronische Overheid zo, vandaar dat ze 'ELO City' maakten.

Op het eerste oog lijkt het een spel, maar al snel blijkt het een dossier praktijkvoorbeelden. Geen gebruiksinteractie en nauwelijks bedieningsmogelijkheden. De basismetafoor wordt karig gebruikt, en onderliggende informatiestromen worden niet zichtbaar. Veel stijlbreuk in de applicatie. En tòch vind ik het wel iets hebben. Minder muf dan een stapel papier. Een geluidslandschap benadrukt subtiel wat sfeer en accenten. Slim hoe ze met foto's, bijschriften en een fotoshopfilter een snelle en flexibele stijl neerzetten. Dat de productie desondanks nog best wat voeten in de aarde heeft merk je vooral aan kleine slordigheden en foutjes...