whoe-hoe

ING managementgame

2009-06-22T19:53:00.000+02:00

De frequentie van bloggen valt terug, deels door getwitter, deels door druktes op het werk- en thuisfront. Daarom misschien wel makkelijk om eens een koekje van eigen deeg te bekijken, een project waarbij ik zelf betrokken ben geweest vanuit Bright Alley. Een managementgame voor ING die afgelopen week vertaald in Frans, Engels en Nederlands werd opgeleverd.

Binnen ING wilde het bedrijfsonderdeel ‘Operations&IT Banking’ zich beter en laagdrempelig profileren. ING-medewerkers moeten een duidelijker beeld krijgen van de dagelijkse praktijk van deze divisie: welke strategische en praktische dilemma’s komen om de hoek kijken bij het besturen van een IT-organisatie van een financiële instelling? Met de vraag voor een educatief spel wendde ING zich tot
Bright Alley.

In korte tijd (anderhalve maand) ontwikkelde Bright Alley een managementgame waarmee teams tijdens een voorlichtingsbijeenkomst de strijd met elkaar aangaan. Elk team wordt aangesteld als Chief Information Officer van de ‘Lion Bank’ en bepaalt aan welke projecten het jaarlijkse budget gespendeerd wordt. Wie opbrengst, risico en klanttevredenheid op langere termijn optimaliseert, wint het spel.

In het online spel lichten fictieve projectleiders hun project toe en reageren als de deelnemer een ander project dreigt te kiezen. Zo worden deelnemers uitgedaagd de projecten met elkaar in verband te brengen, worstelen ze met de dilemma’s van de Lion Bank en worden de deelnemers bij elke spelronde geconfronteerd met onverwachte incidenten.

Om de teams op weg te helpen, adviseren drie ‘stakeholders’ vanuit het perspectief van omzet, klanttevredenheid en risico. Meters en grafieken maken de langetermijn- consequenties van de gemaakte keuzes duidelijk. Bovendien ervaren de deelnemers de consequenties van hun keuzes via persoonlijke feedback van betrokkenen.

Naast hun eigen resultaten zien de teams een ranglijst met tussenscores van elkaar live voorbijkomen. Na vijf speelrondes ontvangt elk team een eigen rapportage met de valkuilen en leerervaringen, en wordt via een centrale ranglijst duidelijk wie de winnaar van het spel is.

Het spel biedt ING de volgende voordelen:
- Een centrale spelleider kan het spel eenvoudig beheren en laagdrempelig aanpassen.
- Bright Alley heeft het spel zó ontwikkeld dat het inzetbaar is op bijeenkomsten, bij afdelingscompetities en individuele leertrajecten.
- De game vormt een motiverende en hoogwaardige tool die ING flexibel en wereldwijd kan inzetten.

Post Mortem

2009-06-10T17:24:00.007+02:00

Verfrissend om na een enerverend spel te reflecteren in een 'post mortem'. Bijvoorbeeld over de (leer)doelen en het gebruikte model. Zo had Molleindustria een prachtig nawoord bij Oligarchy. Bij het spel en gebruik(ers).

Van een eerder besproken begrotingsspel uit de verenigde staten is nu ook een uitgebreide evaluatie verschenen. Centraal staat hierbij niet zozeer de inhoud van 'Budget Hero', als wel de gebruiker: wordt de doelgroep goed bereikt, wat zijn de eigenschappen precies, hoe lang wordt gespeeld, wat zijn de uitkomsten en ervaringen?

David Rejeski is heel open over de gegevens. Best gemakkelijk om zo open te zijn over iets succesvol, natuurlijk:) Hij geeft inzicht in de ontwikkelingskosten (2 ton), de eigenschappen van de spelers (jong en politiek licht linksig) en hoe intensief het spel is gebruikt. Veel spelers, maar vooral verbazingwekkend weinig afhakers, gezien de saaiheid van het onderwerp.

Ook de door de spelers gemaakte keuzes passeren de revue. Welke doelen (badges) stelden de spelers centraal, en met welke ingrepen hebben ze die proberen te bereiken? Minder investeren in onderwijs, terugtrekken uit Iraq, en/of de BTW omhoog?

Interessant, maar het smaakt naar meer. Waarom niet, in het verlengde van de traditionele Kieswijzer, een simulatiespel spelen, en de gestelde doelen en keuzes onder water vertalen in een stemadvies? Of, nog een stapje verder, direct in een stem! Dat bespaart ons de stembusgang en oppervlakkige keuzes, gebaseerd op loze verkiezingsbeloften, lekkere kontjes, een kostbare campagne, mannetjesmakers en spindoctors.

Karmapunten

2009-05-01T01:06:00.000+02:00

Mijn activiteiten voor de Rotterdamse Blijbrigade staan de laatste maanden op een laag pitje: ik laat het even aan de andere brigadiers over om blijdschap te verspreiden met onverwachte ludieke acties.

Rond dit soort kleine sociale acties wordt momenteel een veelbelovende Alternate Reality Game ontwikkeld. Akoha bevindt zich in de testfase, en wordt druk getest, maar heeft toch al flink wat airplay op de grote TV-stations, bij events en awards. Het spel werkt met opdrachten die van de een naar de ander gaan, en die naast blijdschap ook 'karma-punten' opleveren. Dat zorgt voor structuur, kader en een lief soort competitie in het spel. Er zijn allerlei video's, maar een stripje op de site legt het allemaal uit.

Naast internet zijn fysieke ontmoetingen essentieel, en die blijft, in dit Beta-stadium, vooral tot Canada en de VS beperkt. Voor niets gaat trouwens de zon op. Er zit zeker ook een commercieel aspect aan het spel. Kaartdecks kunnen binnen enkele weken gekocht worden.

Flow

2009-04-29T00:24:00.000+02:00

Ik ben nog een beetje aan het bijkomen van een fascinerende TED-presentatie van David Perry. De indrukwekkende voorbeelden van de evolutie van game graphics zijn slechte een opmaat voor de kernvraag: "Will videogames become better than life?". In een prikkelende, persoonlijke docu brengt Michael Highland onder woorden (en beelden) welke impact games op z'n persoonlijke belevingswereld heeft, en op de maatschappij zal hebben.

Centraal in het verhaal staan de begrippen fun en flow, in een overtreffende trap. De fun en flow van een game die wij met Bright Alley maakten zijn laatst onderzocht, in het kader van een MBA-onderzoek. Twee managers bij Rabo, Erik Beekes en Johan Hutten, zetten een onderzoek uit naar het gebruik en effect van serious games binnen hun bedrijf. Een van de games die ze onderzochten was 'Rabo Mobiel', met een vrij eenvoudige spelvorm.

De belangrijkste uitkomsten van het onderzoek luiden in mijn eigen woorden:
- Rabo Mobiel en andere games vergroten kennis en beinvloeden attitude
- De lol en leerzaamheid van games zijn ONafhankelijk van leerstijl of leeftijd
- De beleving ('flow') tijdens het spelen beinvloedt het uiteindelijke (leer)effect sterk
- Het verleiden (en niet verplichten) tot deelname verhoogt het uiteindelijke effect

Jammer genoeg is het onderzoek beperkt gebleven tot het meten van de mening van de spelers. Honderden enquêtes geven een prima beeld, maar in termen van de classificatie van Kirkpatrick blijft dat niveau 1, terwijl het nog gissen blijft naar de hogere niveaus kennis (2), gedrag (3) en resultaat (4). Interesse in het hele onderzoek? Mail dan even.

Recommender Systems

2009-04-08T22:48:00.011+02:00

Leuk om even stil te staan bij de ontwikkelingen van de sociale leeromgevingen. Naast alle goeds en hoopvols, zie ik ook een ondergewaardeerd ingredient: het automatisch, persoonlijk filteren van de informatiestroom. In het Engels recommender system. Al jarenlang wordt op allerlei sites bijgehouden wie wat hoe waardeert, om zo wat structuur en vooral filtering aan te brengen in de informatieberg. Het meest gebruikte voorbeeld is Amazon, met al z'n recensies en tips. Zelf vind ik tweakers.net fascinerend met het oog op de verschillende generaties moderators, moderators van moderators, etcetera.

In veel sociale leeromgevingen volg je wel personen, projecten of onderwerpen, het filteren is nog erg rudimentair op dit vlak. Je loopt zeker niet snel tegen onverwachte, maar daarom juist frisse, complemetaire en waardevolle zaken aan, behalve als je veel tijd in steekt in het rondgrazen. Terwijl juist het zeven van goudklompjes kennis uit die woestijn van informatie zo cruciaal is.

Afgelopen weken heb ik twee sites getest die op het vlak van recommender systems een stuk verder zijn. Allereerst het nieuwe intiatief van Ilse media: Goeie vraag. De site heet misleidend "Stel je vraag aan heel Nederland!"

Maar dat is nou juist wat er NIET gebeurt, er wordt zwaar gefilterd. Je meldt je aan als vragensteller of beantwoorder met een mailadres. Dat wordt vervolgens (als je niet uitkijkt) intensief gebruikt. Niet alleen om de reacties op je vraag of antwoord te vermelden, maar ook om je te wijzen op nieuwe mogelijk interessante zaken. Het systeem leert van je acties, of ze nu expliciet zijn (bijvoorbeeld het beoordelen van antwoorden op jouw vraag) of meer impliciet (bijvoorbeeld het doorklikken op een selectie van vragen die je wordt voorgelegd).

Wat verder toch ook in deze aanlooptijd wel aardig blijkt te werken is het waarderen, en vooral het behalen van punten en daaraan gekoppelde levels. Ik wilde bijvoorbeeld meteen stemmen op anderen, maar kreeg de melding 'Sorry, je moet niveau 2 zijn om te stemmen'. Het is in die zin wel wat geavanceerder dan het voorbeeld Google Answers dat van 2003 tot 2006 de weg bereidde voor veel expertsites als deze.

Ik heb zelf twee vragen voorgelegd, een luchtige ('waarom hebben varkens krulstaartjes?') en een inhoudelijk serieuze ('kan die populier worden geknot?'). Opvallend dat de antwoorden in dezelfde smaak zijn als de vraag: op de eerste vraag komen hilarische antwoorden, wat de site 'fun' maakt, bijvoorbeeld "Het kan zijn dat dit een soort bumper is. Als een ander varken ertegenaan loopt, dan veert dat mee." De tweede vraag is helemaal de andere pool, en leidt snel tot een serie meningen. Inhoudelijk relevant en interessant, maar helaas zeer tegenstrijdig. Zoals het hoort moet ik zelf de knoop (boom) doorhakken.

Meer verfrissend vind ik toch Hunch. Net gelanceerd door de oprichtster van Flickr, dus belast met hoge verwachtingen. Het is een frisse, strakke site die eigenlijk andersom werkt dan de reguliere expertsites hierboven. 'Alle' antwoorden zijn al geschreven, nu jouw vraag nog. Als je aangeeft over welk onderwerp je twijfelt en glij je via een beslisboom naar een antwoord.

Hoewel de praktijk natuurlijk (nog) iets minder rooskleurig is, is het toch verbluffend hoe geavanceerd het systeem in elkaar zit. De vragen en beslisbomen worden door gebruikers gemaakt, handmatig bijgeschaafd, en ook automatisch bijgeslepen, door de waardering van de antwoorden. De antwoorden bestaan uit een range aan opties, allemaal met voors en tegens beschreven, ook uiteraard weer door de gebruikers zelf. In de termen van Hunch ben je letterlijk een 'teacher'.

Bijzonder is de serie vragen die je als bezoeker krijgt voorgelegd om een profiel te vormen. Het lijkt een serie volstrekt willekeurige stellingen, bijvoorbeeld "Which of these lettuces would you usually prefer on a salad?", met sappige plaatjes erbij. Toen ik wat vragen serieus had ingevuld, bleek dat het systeem toch al snel voor mij relevante thema's kon filteren. Nou ja, op die ene na dan: 'Which breakup phrase should I use?' Het lukt zo snel, omdat ik lijk op anderen die voor mij een dergelijk profiel hadden, en die daarmee kennelijk ook dezelfde thema's interessant vonden.

Toen ik de ambitieuze en brede opzet hoorde, deed me denken aan het Chinese orakel I-tsjing. Een orakel is het nog net niet, maar het kan zeker groeien en geslepen worden tot een groeidiamant. De enige achillishiel, ook hierbij weer, blijft het initiatief en ambitieniveau van de bezoekers. Dat wordt gestimuleerd, onder andere met allerlei medailles. Ik heb 317 "banjo's" verdiend...

Expertise

2009-04-07T22:18:00.004+02:00

Zo, het is weer een tijd geleden dat ik een (papieren) artikel schreef. Dit keer werd Bright Alley door gevraagd door Expertise om een stuk over mircobloggen als leermiddel te schrijven. En als je ervoor gaat zitten, gaat trek je het al snel in een breder kader van 'sociale leeromgevingen'. Minder gebaseerd op de traditionele visie op kennis, en dus het omgekeerde van formeel, gestructureerd, top-down, individueel, goedgekeurd en opgelegd. Dus meer aansluitend bij een sociaal constructivistische visie en informeel (samen)werkend leren.

De gezaghebbende Josh Bersin verwoordde de trend deze week mooi:

The tremendous demand for collaborative and social learning platforms, which are slowly replacing formal learning and even traditional e-learning platforms, forcing LMS vendors to redefine their offerings. Many companies today are building their own YouTube-like learning systems which provide social, collaborative learning, often without the need for an LMS.

Enfin, afgelopen half jaar heb ik wat meer ervaring mogen opdoen met ‘leeromgevingen’ als bijvoorbeeld MS Sharepoint, Twitter, Yammer, Sclipo of ELGG. Verfrissend om eens rustig te reflecteren op die ervaringen, via het artikel en vooral de deadline. Helaas bleek er wat miscommunicatie, en was ik te laat :) Enfin, nu komt het in het mei-nummer, ook best. Zo ultrahip is het allemaal ook weer niet...

Verschrikkelijk

2009-03-27T15:38:00.010+01:00

Tot m'n spijt heb ik de laatste tijd veel moois gemist op het vlak van Serious Gaming. Op het ogenblik vindt er in San Francisco een toonaangevende conferentie plaats. Gesubsidieerd is een Nederlandse delegatie daarheen om de vaderlandse trots hoog te houden. Ik vind die trots soms een beetje neigen naar zelfoverschatting, maar dat is natuurlijk de kift :) Leuk in ieder geval om op afstand de lezingen te volgen, bijvoorbeeld via Gamasutra.

Dichter bij huis is het niet gelukt om aanwezig te zijn bij de Britse conferentie Game Based Learning. Het programma zag er inhoudelijk minstens even aantrekkelijk uit. Persoonlijk ben ik erg onder de indruk van de Britse producten, en besprak er op dit blog ook al vele. Gelukkig staan hier videoverslagen van alle lezingen beschikbaar. Ik was erg onder de indruk van de leerzame 3D-games van Caspian Learning, en hun nieuwe 3D-engine die einde deze maand uit komt: webbased, snel en toegesneden op educatieve toepassingen.

De lezing van Terry Deary boeide echter nog meer. Een bijzonder geestig, maar bijtend en vlammend betoog tegen school, en (uiteraard) voor games. Terry Deary is een voormalig acteur, regisseur en dramadocent, en schrijft de laatste decennia zeer succesvolle (en licht controversiele) geschiedenis(strip)boeken, onder de noemer 'Horrible Histories'. Verschrikkelijke verhalen die kinderen met gore details en veel humor meeslepen.

Op z'n website ook veel prachtige verhalen en een spel. uiteraard allemaal in dezelfde spannende sfeer, met school-sneer:

Only one question per e-mail please, and, did we mention, no school projects or literacy exercises!!! School projects mean you and Terry do the work while the teachers put their fat feet on the desk. Genuine fans only.

Ik had z'n werk in vertaling wel eens langs zien komen, maar wie hem op het podium ziet stampvoeten en sneren zit echt op het puntje van z'n stoel. Inhoudelijk valt er wel wat af te dingen op zijn school-bashing, maar in vergelijking met eerder besproken videolezingen is het een verademing. Verschrikkelijk goed.

Game research 2

2009-03-21T14:22:00.002+01:00

Afgelopen donderdag op bezoek geweest bij TNO Defensie en Veilighied, in Soesterberg. Een endje buiten m'n gewone belevingswereld, en ook fysiek best een endje voor een OV-reiziger als ik. Saganet had daar een bijeenkomst belegd rondom toepassing van gaming en simulatie.

In lezingen kwam de geschiedenis van (spel)simulatie bij defensie aan de orde; prikkelend werd gesteld dat alle grote innovaties op dit vlak een militaire oorsprong hebben. Volop fascinerende voorbeelden, zoals het embedden van e-learning en simulatie in de operationele systemen zelf. Steeds meer neigt defensie ernaar om de opleidingen volledig te ontwikkelen rondom (spel)simulatie, van 'field-level' tot beleidsniveau.

Het spel staat daarbij voortdurend centraal, of eigenlijk de gezamenlijke After Action Review. Deze wordt uitgevoerd door de manschappen zelf, en staat onder toezicht van professionele, gecertificeerde evaluatoren. Defensie heeft een speciale masterclass die deze medewerkers opleidt. Tegenwoordig zijn in totaal een stuk of 200 man (m/v) actief met de begeleiding van (bloed)serieuze spellen.

De lezingen over crisisbeheersing, beleidskunde en geschiedenis waren best interessant, maar bij de praktijk kwam er pas echt leven in de brouwerij. Practice what you preach, en zo. De bezoekers mochten zelf aan de slag met de meest gebruikte game engine: Virtual Battle Space. Dit Australische pakket is NAVO-breed aangeschaft, zodat bestanden en ervaringen goed uitgewisseld kunnen worden. Met behulp van GIS-data worden omgevingen gebouwd, met daarin personen die door AI of een instructeur worden bediend.

De acht groentjes mochten voor het eerst op missie: op weg naar de watertoren in een Afgaans dorp moest de dorpoudste geraadpleegd worden. Een begeleider speelde een hogergeplaatste op afstand, en z'n collega speelde achter z'n laptop diverse rollen, van sluipschutter tot zeurend kind. Een eerste, onvoorbereide sessie leidde tot een (virtueel) bloedbad. Ikzefl was onder de slachtoffers, omdat ik midden op een plein dekking zocht onder een marktkraam. Voldoende stof tot nadenken op het vlak van taktiek en communicatie. Na de evaluatie kreeg de peletoncommandant een herkansing, en verliep alles al een stuk soepeler. Marcel de Leeuwe heeft op zijn blog een heldere evaluatie, met video gezet

Een paar opvallende zaken:
- Games verkorten de opleidingsduur drastisch
- Games motiveren manschappen: fun en frustratie
- Opleiders hebben zelf de meeste weerstand
- De (zelf)evaluatie staat centraal
- De deelnemers leren vooral van elkaars fouten
- Games zullen nog veel instructies vervangen

Zelf ben ik erg benieuwd hoe spelsimualties worden ingezet op andere niveaus in de organisatie, naar toetsingsvormen, en naar de uitkomsten van nader onderzoek naar deze bloedserieuze inzet van games.

Game research 1

2009-03-20T23:07:00.003+01:00

Vanmorgen ging om stipt negen uur de bel thuis, voor een uur game research. klinkt misschien iets stoerder dan het was: het ging om mijn Janne, die in Rotterdam opgroeit onder het "Generation R" gesternte. Het is een langlopend onderzoek waarin een hele generatie Rotterdammertjes op allerlei allerlei vlak gewogen en gemeten worden: hoe zwaar ze zijn, hoeveel ze eten, maar ook hoe ze worden opgevoed. Alle gegevens gaan de grote tombola in, en achteraf blijkt wat met wat verband heeft.

Omdat Janne geselecteerd is voor de 'focus'-groep mogen we extra proefkonijn spelen. En dat 'spelen' moet best letterlijk genomen worden. Janne speelt bijvoorbeeld met frusterende puzzelstukjes die niet in elkaar kunnen passen. Ze speelt met vreemden in een laboratorium met spiegelwanden, of met haar pappa thuis zoals vandaag. We moesten samen bijvoorbeeld een pennetje over een tekeningbord besturen, waarbij Janne verticaal bediende, en ikzelf horizontaal.

De dames van het Erasmus hebben alles weer op video vastgelegd, zodat het later nauwgezet kan worden geanalyseerd. Als proefpersoon mag ik niet weten waarop ons spel wordt beoordeeld, maar ik ben wel erg benieuwd. En het lijkt me geweldig om een generatie later de proefpersonen terug te zien.

Gereedschapskist

2009-03-17T23:01:00.007+01:00

Laatst ontdekte ik de Games4Change Toolkit, gepresenteerd als een online gereedschapskist voor het ontwikkelen van serious games. Een schatkist aan gestructureerde videolessen, best practices, kijkjes achter de schermen en downloadbare naslagwerkjes.

De gehele toolkit is in principe te downloaden, maar dat is niet echt aan te raden vanwege de grote omvang en de belabberde verbindingssnelheid. Centraal staat een serie lezingen die op video zijn vastgelegd. De sprekers variëren sterk in zeggingskracht: er zijn inspirerende sprekers zoals Barry Joseph, maar voorbeelden van het klassieke 'Death by Powerpoint' zijn ook ruim aanwezig. Breedsprakige, monotone en abstracte talking heads, die maar bezig blijven. Doorspoelen naar volgende onderdelen is goed mogelijk doordat de video's netjes zijn opgedeeld, maar de saaiheid en vooral het gebrek aan interactie breekt dan toch echt op. De vorm van de toolbox sluit niet aan bij de boodschap die verkondigd wordt.

Inhoudelijk zijn de lezingen vooral gericht op (non profit) organisaties die spelvormen willen inzetten voor het beïnvloeden van de publieke opinie, of competentieontwikkeling van jongeren. Ik krijg soms de indruk van 'preken voor eigen parochie' omdat de organisatie en sprekers veel dezelfde voorbeelden aanhalen.

De lezingen richting zich vooral op de eerste fasen van de gameontwikkeling, en op bewustwording over mogelijkheden van games. In beperkte mate wordt verwezen naar wat achtergrondinformatie, maar niet echt breed. Best aardig, maar nog niet de heilige graal waarnaar ik zelf op zoek ben, een goede game over games.

Spiegeltjes en kraaltjes

2009-03-17T22:18:00.004+01:00

In LAYOFF zit je aan de knoppen om een bedrijf te stroomlijnen in deze tijden van economische tegenwind. Hoewel het feitelijk een simpele Bejeweled-ripoff is, borrelt de bijtende boodschap in kleine grapjes en spelregels heerlijk omhoog: nare spelregels, feitjes en visies rond de kredietcrisis, het rondpompen van geld via staatssteun en ontslagen. Betrap hoe verleidelijk het wegstrepen van mensen is, en gebruikt de 'bank bailout' als je het even niet meer ziet zitten...

Muzikale bui

2009-02-23T22:59:00.003+01:00

Een leuke combinatie van een puzzelspel met muziek: PlayAuditorium. Je mag een deeltjesstroom verstrooien en verbuigen totdat-ie een soort instrumenten raakt. Niet helemaal mijn muzaksmaak, de levels groeien wat langzaam in uitdaging, en het vollopen van de volume is wat geforceerd. Toch best verslavend om te doen, en wie afhaakt mag de volgende weer bij het laatste level verdergaan.

Oligarchy

2009-02-22T17:15:00.010+01:00

Afgelopen najaar mijn collega's platgespamd met het spel Oiligarchy, een waardige opvolger van het legendarische McVideogame. Het wordt door veel spelers bejubeld: "Oiligarchy is one of the most important games released this year, and certainly the most important Web game... One of the best Flash games ever". Nounounou...

Zoals vaker met de satirische spellen van Molleindustria speel je de bad guy, attractief en leerzaam. In dit geval een oliebaron. Door te researchen, boren en vooral vuile politiek te bedrijven kun je geld verdienen: je reist over de wereld, koopt politici of inborlingen om, huurt paramilitairen in, beïnvloedt verkiezingen en maakt de wereld verslaafd aan olie. Vanaf de tweede wereldoorlog doorloop je aar na jaar. De historische feiten lopen prachtig door in angstaanjagende, maar geloofwaardige incidenten in de toekomst. Het ziet er bovendien gelikt uit, althans naar mijn smaak.

Enkele collega's vonden de drempel om te beginnen wat hoog, omdat je op allerlei continenten op verschillende niveaus kan ingrijpen, maar de effecten zijn helder en bijna catoonesk verbeeld. Uiteindelijk is het best complex in z'n strategie: na wat speelronden dit najaar heb ik het dit weekeinde weer eens opgepakt en er bleek nog veel meer in te zitten. Ik zal geen verrassingen verklikken zoals elders op internet gebeurt, speel het vooral zelf.

Het mooist vind ik de openheid van de ontwikkelaars: ze zijn helder in hun bedoelingen en verantwoorden hun werkwijze zelfs in een uitgebreid "post mortem". Daarin staan de makers stil bij hun missie: ""free videogames from the 'dictatorship of entertainment', using them instead to describe pressing social needs, and to express our feelings or ideas". Verderbelichten ze de inhoud en structuur van het spel, en ook de onderliggende theorie met verwijzen naar allerlei achtergrondinformatie. Die ineens niet zo saai meer lijkt...

Climate quest

2009-02-19T22:49:00.014+01:00

Anderhalf jaar geleden was er de grootse opening van het klimaatspel Climate Quest. Milieuminister Cramer, andere bobo's en een stel modelkinderen waren vol verwachtingen. Het spel moest verpletterend succesvol worden: in Nederland binnen drie jaar twee miljoen deelnemers. Vooral jongeren zijn de doelgroep, dus ongeveer 100% daarvan lijkt me. En alsof dat al niet ambitieus genoeg klonk, werd ook verkondigd dat de wereld veroverd zou worden: 12 miljoen spelers zouden elkaar uitdagen, kennis delen en tot grote hoogte stuwen. Een spel, waarbij de deelnemers ook zelf spelonderdelen zouden maken.

Pas kortgeleden ben ik eens gaan kijken. Het is een soort verzameling van webquests ( internetspeuropdrachten) die je alleen of in teams doet. In mijn ogen zijn de opdrachten soms fris, soms saai. Hoeveel m3/s stroomde er in voorjaar 1993 door de Maas in Limburg? De opdrachten raken de thema's van duurzaamheid wel zijdelings, maar naar mijn gevoel komt de echte kern niet ter sprake. Het blijft hangen bij weetjes, en preken voor eigen parochie. Het is allemaal expliciet braaf en heeft een hoog schouderophaalniveau. Wel vaker een valkuil als het over onderwerpen als duurzaamheid, integriteit, diversiteit of ethiek gaat.

De webquests hebben een beloning in punten en levels. Verder zijn er de beloofde spellen. Daar ontbreekt echter de fun, voor mij. Ze zijn niet alleen erg tam en plat, maar gaan ook nog eens niet over duurzaamheid. Neem ‘Aquablocks’: een tetrisspelletje. Punt. Ok, er staat een peilstok naast die het waterniveau aangeeft, maar dit lijkt me op geen enkele manier leerzaam of concurrerend met het overvloedige aanbod van online casual games voor jongeren, zoals op www.spele.nl.

Maar goed, dit is tenminste nog gewoon Tetris. Bij een ander spel ‘Iceracer’ kan ik niet eens de lol ontdekken. Je mag een sneeuwscooter uitkiezen om daarmee over Groenland te racen. Bij elk checkpoint staat een pijl naar het volgende. Saai, want Groenland is helaas niet voorzien van noemenswaardige obstakels of tegenstanders. Er verschijnen wakken en scheuren in het ijs, misschien heeft dat iets met klimaatverandering te maken? Maar Groenland heeft toch landijs, en geen zeeijs? En veroorzaakt mijn gerace die klimaatsverandering?

In een toelichting bij de site lees ik achteraf dat de ambities van de spelonderdelen wat zijn beperkt. Waar ze ooit als leerzaam werden aangekondigd, hoeven ze nu alleen maar leuk te zijn:

Each time you reach a level by accomplishing the Quest, you will get a reward – a fun game for you to relax.

Ook bij ClimateQuest natuurlijk weer veel aandacht voor de sociale aspecten om de onderdelen heen. Je kunt (ongevraagd) elkaars vriend worden, zien waar andere spelers zich bevinden en onbeperkt kletsen. Inhoudelijk lijkt er onderling niet veel kennis gedeeld te worden en het biedt kennelijk weinig toegevoegde waarde. Het competitieve element via de highscorelijst zou motiverend en viraal kunnen zijn, ook doordat scholen met elkaar wedijveren, maar het is niet geloofwaardig uitgevoerd. Na alle toekomstdromen, goede bedoelingen en investeringen blijft de spelerskaart akelig leeg. Gewoon jammer, of schande?

Tetris twist

2009-02-13T23:07:00.007+01:00

Bij Bright Alley hebben we een bescheiden biebje met inspirerende boeken over games en game design. Een van de aardigste is 'Theory of Fun for Game Design' van Raph Koster. Visueel, 'fun' en prikkelend. Om het belang van de visuele/naratieve context van een spel te illustreren draagt hij een onsmakelijk idee aan:

Let’s picture a game wherein there is a gas chamber shaped like a well. You the player are dropping innocent Jews down into the gas chamber, and they come in all shapes and sizes. There are old ones and young ones, fat ones and tall ones. As they fall to the bottom, they grab onto each other and try to form human pyramids to get to the top of the well. Should they manage to get out, the game is over and you lose. But if you pack them in tightly enough, the ones on the bottom succumb to the gas and die.
I do not want to play this game. Do you? Yet it is Tetris. You could have well-proven, stellar game design mechanics applied towards a quite repugnant premise.

Een Braziliaanse, beginnende spelontwikkelaar heeft een soort 'light' variant gebouwd die het idee toch al aardig illustreert. Het doet denken aan andere voorbeelden waarop de speler de bad guy speelt. Een middeleeuwse beul en akelig geschreeuw als er een lijn wegvalt.

Naar mijn beleving wordt vooral duidelijk dat het geluid een dominante rol speelt in de sfeer en beleving. Je kunt je er minder tegen wapenen dan tegen het beeld. Reacties suggereren dat de lichamen nóg echter moeten, animeren en uit de put klimmen. Ik moet er niet aan denken, van dit soort nare spellen zijn er al genoeg. Enige geluk bij een ongeluk vormt het einde van het spel. Eindelijk gerechtigheid.

Baan scoren

2009-02-08T22:05:00.011+01:00

Een leuk initiatief van CNV-jongeren om een spel op te zetten over de arbeidsmarkt. "Baan scoren" heeft iets meer diepgang dan de naam doet vermoeden: de spelers kunnen hun sterktes aangeven, een baan zoeken, solliciteren via een brief en als alles goed gaat ook een 'gesprek' voeren. Alles is versimpeld en geplet: het gesprek bestaat uit een paar MC-vragen die tekstueel worden voorgelegd. Het enige speelse element bij het sollicitatiegesprek is dat je eigen figuurtje in slaap sukkelt totdat je 'm een por geeft.

Volgens de site zelf is het spel een groot succes. Complimenten voor de inhoud, daar is duidelijk goed over nagedacht: intelligente vraagstelling, lastige dilemma's en aardige incidenten tussendoor. De inhoudelijke koppeling van profiel, scholing, arbeidsmarkt en onderlinge concurrentie. Op de levendige arbeidsmarkt kun je echt wel even rondshoppen.

Alle spelers kunnen ook hun eigen avatar en persoonlijk profiel maken. Je zou misschien verwachten dat er al genoeg geMSN'd en gehyved wordt, maar ook hier worden weer veel 'vriendschappen' gelegd. De uitgenodigde kan niet eens weigeren, maar goed: er hangt ook niets van af, want je kunt nauwelijks iets beginnen met zo'n 'vriend'.

Ik vermoed dat veel spelers hier als leerling via hun opleiding komen: de funcfactor lijkt niet hoog genoeg voor een echt virale, zelfstandige levensvatbaarheid. De vormgeving is wat houterig, er zit weinig humor of twist in voor de doorgewinterde gamer. De regels en wegingen lijken ook niet uitgebalanceerd, waardoor de lol al snel wegebt. Petra staat fier bovenaan, met een onmenselijk arbeidsverleden van ruim tweeduizend rondes. Daar moet toch mee gesjoemeld zijn? Bij het volgen van een opleiding krijgt de speler al voor de eerste vraag een onbedoelde fraudetip van de docente: "Je mag niet op BACK klikken".

Ik was net aan de bak als 'junior grafic designer', toen dit weekeinde een mededeling verscheen: het spel wordt offline gehaald "vanwege technische problemen". Gelukkig wordt meteen aangekondigd dat er een vervolg gaat komen: benieuwd hoe CNV dan scoort.

Global Game Jam

2009-02-02T22:35:00.010+01:00

Vooruit, toch maar even een blogje. Het is tenslotte niet niks om je een weekeinde van vrouw en kinders af te zonderen. Met teamgenoten opgesloten in een muf leslokaal, broedend en zwoegend op het ontwikkelen van een eigen spel. Een ijzingwekkende deadline van 46 uur, die de twintig andere teams in de lokalen naast ons gelukkig met ons delen.

Het thema luidde "As long as we're together, we'll never run out of problems". Gemakkelijke inspiratie voor een berg ideeën, maar lastig om daaruit een concept te ontwikkelen. Toen we om half vier 's nachts eruit waren, en onze tanden gingen poetsen, merkten we tot onze schrik dat we relatief nog vroeg aftaaiden: andere teams waren naast een berg lege energiedrinkblikjes druk aan het klikken.

Ons team kwam tot een (min of meer) werkend prototype van het spel Brothers in Arms:

"The story two jellyfish entangled in a love-hate relationship. Literally.

On their way to the surface, this entrapment makes it difficult to avoid crashes with rocks, evil coral and poisoned food. The jellyfish have to make joint decisions about their course and strategy under high pressure. Each going its own way will get them nowhere. To keep on moving, each jellyfish is also dependent on its own type of food, which intensifies the conflict.

On the upside, their entwined limbs also enable a fruitful collaboration. The comrades can drag each other out of toxic coral, and more: it enables them to fence in food by using their entangled tentacles as a net. They can enjoy their catch when they mate on a safe place."

Hoewel er best wat dipjes te overwinnen waren en niet al het geniaals op tijd in het prototype geperst kon worden, was het een heerlijk weekeinde: Lekker om samen in een flow te zitten en wat moois te maken en op veel vlakken leerzaam.

Het spel is bedoeld voor twee online spelers, maar het prototype is beperkt: het heeft maar een niveau, en de twee spelers moeten het toetsenbord met elkaar delen.

Komt dat zien, spelen en beoordelen.

Oh ja...

2008-12-21T17:20:00.003+01:00

Ik ben overgestapt van bloggen naar twitteren. Kost wat minder (lang) tijd...

Populair

2008-09-08T23:15:00.018+02:00

De nieuwste YouTube-hit vind ik toch weer onwaarschijnlijk: een rap over de Large Hadron versneller van CERN. Klinkt al als een koddige combinatie? Laat je dan verrassen.

Een communicatiedame bedacht het nummer tijdens een busritje, een vriend zette het er een jaren 90 beat onder, twee anonieme ingenieurs waggelen als achtergrondkoor, terwijl in de verte hun verschikte collega's wegduiken.

Verrassend om te zien dat veel commentaren van YouTube-kijkers niet zo vernietigend zijn als ik verwachtte. Niemand neemt het muzikaal of als communicatiemiddel serieus, maar waardeert het als grappige of in ieder geval goedbedoelde poging. Ik ben toch wat zuurder.

De dame in kwestie is communicatiedeskundige bij CERN, en maakte al eerder raps, dus zo'n naïeve toevalstreffer is het niet. Kan het dan niet een druppel muzikaler, met een minder muffe beat en minder laf gekwebbel? Is het effect van de clip meer dan koddig? Is de beeldvorming werkelijk positief werken voor geïnteresseerde leken, of Jan met de Pet?

'n Beetje het niveau van Singalong Science: als het goedbedoeld is, hoeft het geen kwaliteit te hebben. Terwijl het zo'n gemiste kans is: doe het dan óók meteen goed. Kijk bijvoorbeeld naar de eenvoud van deze tien natuurkundevideo's.

Ach, het zal bij mij wel gewoon de kift zijn: het doet me denken aan m'n eigen eerste ervaringen met edutainment, met Midas Dekkers en op eigen initiatief, die nu in de Dumpshop staan, met al hun goede bedoelingen ;-).

Pro

2008-08-03T22:54:00.005+02:00

Op de 22e verdieping van ons Utrechtse kantoor wordt een heerlijk biologische lunch geserveerd. Bijna elke pauze ben ik er te vinden. In vorige banen voelde ik me vaak te druk voor een rustig boterhammetje. Bij Bright Alley ben ik alleen te druk om na de lunch te wii-en. Het apparaat, aangesloten op een enorm breedbektelevisie, trekt elke pauze hordes collega's. Ze tennissen batterijen lang, soms met z'n vieren tegelijk. Het is een wonder dat de koffiemachine en kopieerder nog overeind staan. Collega's blijven soms zelfs tot diep in de avond om elkaar in te maken en te stijgen naar de PRO-status.

Op de Rotterdamse tennisvereniging ben ik wel eens te vinden, maar gravelervaring geeft zeker geen voordeel op de wii. Thuis gaat de wii gaat hooguit aan als mijn dochter wil 'koeienracen'. Toch begon het te knagen en deze druilerige middag controleerde ik het niveau waarop ik eerder op de wii tenniste. Nog geen 300 punten! Hoog tijd om bij te trainen, en naar de 1000-puntengrens te groeien, die tegenwoordig de nieuwe standaard is bij de collega's. Bijna een uur later voel ik allerlei vreemde pijntjes opkomen en druipt het zweet van m'n lichaam, maar ik heb 'm, de PRO-status.

Te vaak ontwikkelen we spellen waarbij de competitie beperkt is tot een algemene ranking of een individuele high score. Grappig om weer eens te voelen hoe sterk onderlinge competitie werkt. Auw...

Snel en vies

2008-07-08T08:53:00.005+02:00

Nieuwe dingen ontwerpen kun je niet alleen op basis van ervaring. Testen met mock-ups, prototypes, 0.9-versies zijn onontbeerlijk: gebruikerservaringen leiden tot aanpassingen van het ontwerp. Hoe eerder in het proces die tests plaatsvinden, des te beter: je kunt nog flexibeler en pijnlozer op de gebruikerstests inspringen.

Lastig is het alleen om het concept goed invoelbaar te maken. Kunst en vliegwerk zijn soms noodzakelijk. Quick and dirty, desnoods met powerpoint, papier, of ... Bij Bright Alley hebben we zelfs wel eens met M&M's getest.

Ik ontdekte laatst een boel mooie voorbeelden van papieren oefeningen op YouTube. inspirerende verschillen onderling, in uitvoering van papier, en in testopstelling en aanpak. Op dat laatste vlak heb ik persoonlijk een belangrijke les geleerd, als paranymf van Theo Rooden: Laat de gebruiker hardop denken, en hou je mond!

Zo zag Twitter er ooit uit...

Vakantiegevoel

2008-07-01T15:52:00.000+02:00

Drie weken vakantie in Zuid-Frankrijk zijn inmiddels voorbij. Tussen de hoge stapels werk en was vond ik onderstaande Franse poëzie. Heerlijk om bij thuiskomst nog even het zwoele vakantiegevoel vast te kunnen houden...

-----Original Message-----
From: Administrateur système
Sent: 27 juni 2008 1:00
To: Erik de Jong
Subject: Votre boîte aux lettres a dépassé sa taille limite
Importance: High

Vous dépassez une ou plusieurs des tailles limites définies par l'administrateur. La taille de votre boîte aux lettres est de 140516 Ko. Taille limite d'une boîte aux lettres :
Vous recevrez un avertissement lorsque votre boîte aux lettres atteindra 140000 Ko.Vous ne serez pas en état d'envoyer ou recevoir de nouveaux messages tant que vous n'aurez pas réduit la taille de votre boîte aux lettres. Pour disposer de davantage d'espace libre, supprimez les éléments que vous n'utilisez plus ou placez-les dans votre fichier de dossiers personnels (.pst). Les éléments de tous vos dossiers y compris les dossiers Éléments supprimés et Éléments envoyés entrent en compte dans le calcul de la taille limite. Vous devez vider le dossier Éléments supprimés sinon l'espace reste indisponible. Pour plus d'informations, voir la documentation en ligne du client.

Nu nog even drie weken baard eraf...

Derde dinsdag

2008-05-14T22:38:00.009+02:00

Een paar jaar geleden was ik erg enthousiast over het begrotingsspel dat studiegenoten bij Fier had ontwikkeld. Ik heb even gecheckt, maar het nieuwe kabinet heeft 'm ververst maar gelukkig niet verwijderd. De opzet is nog steeds helder en strak. De speler kan enigszins z'n eigen prioriteiten kan kiezen als minister van Financiën.

Het spel is opgehakt in kleine stapjes: met een dobbelsteen belandt de speler op een volgend vakje met een volgende keus. Voortdurend krijg je feedback van EU, kamer en het 'volk'. Best leerzaam daardoor, maar het wordt er wel een beetje schools door. Ook de visualisatie van cases en spelbord blijft wat tam en abstract. Wel leuk om adviezen in de wind te slaan en te experimenteren. Het lijkt de opdrachtgever niet zozeer te gaan om het inzichtelijker maken van de politieke keuzes, maar om de complexiteit van de keuzes te benadrukken, en de zwarte van de baan als minister van Financiën.

In die zin lijkt het wat op het spel Cyber Budget. Een prachtig gemaakt spel, waarin een poging wordt gedaan de gevolgen van de budgettaire beslissingen echt tastbaar te maken. Je kunt rondijden door een mooie stad en een serie steeds complexer wordende minigames spelen. Het is een Frans spel, en met mijn beperkte talenknobbel best lastig te spelen. Het is ontwikkeld in opdracht van het ministerie van Financiën 'voor de belastingbetaler'. In die zin ligt het in het verlengde van Franse publieks-e-learning a la Budgetscope.

Het Amerikaanse Budget hero is weer heel anders. Het ziet er lekker eenvoudig informeel uit. Een mooie, consistent doorgevoerde cartoonstijl, en goede ondersteuning door geluidjes. Het doet me in stijl en opzet ergens aan het BBC-spel rond klimaatverandering denken.

Hier wordt het budget voorgesteld door een skyline. Ook hier zit je weer aan de knoppen als minister van Financiën, maar dit keer kun je wat vrijer je eigen prioriteiten en middelen bepalen. Door het noemen de maatregelen van Bush en mogelijke alternatieven voelt het wat echter en confronterender dan het Begrotingsspel. De kaarten die je speelt conflicteren soms met elkaar, in de interface zitten wat kleine gekke zaken, maar het geeft buitengewoon veel inzicht en gevoel. Ontluisterend daarbij als je je eigen zwaarbevochten resultaten vergelijkt met anderen.

Achter de schermen

2008-05-13T13:43:00.002+02:00

Samen met andere Conclusion-collega's zitten we al ruim twee maanden in ons nieuwe pand, de witte flat naast stadion Galgenwaard. Omdat nog niet iedereen heeft kunnen genieten van de nieuwe inrichting, koffiemachine, lunch en uitzicht, hierbij een sneak preview van hoe het hier dagelijks uitziet.

Het videootje geeft een aardig beeld van de afdeling achter de schermen, maar is niet bedoeld als toeristische informatie: het is een hommage aan een geliefde collega Kim, die nu al een paar maanden thuis herstellend is van een ziekte. Hopelijk werkt het (voor)uitzicht heilzaam. Welkom!

Façade

2008-05-12T22:04:00.003+02:00

Met de pinksterdagen eindelijk weer wat tijd om op het web rond te neuzen. Al heel lang staat het spel Façade op m'n lijstje. Destijds was er geen Mac-versie uit, en vond ik het genoeg om te genieten van olijke youtube-filmpjes. Façade is een interactief verhaal. Grafisch simplistisch, maar best geavanceerd op het vlak van non-verbale communicatie en vooral kunstmatige intelligentie. Het is gratis, ontwikkeld door twee AI-wetenschappers, die er veel over hebben gepubliceerd.

Nu ik de stoute schoenen aan heb getrokken krijg ik ze bijna niet uit. Het is erg verslavend. Keer op keer laat ik me weer uitnodigen om voor een borrel langs te komen bij twee oud-studiegenoten Trip en Grace, en te duiken in hun huwelijksellende. Soms stook ik hun ruzies op, meestal ben ik zwetend aan het bemiddelen en adviseren. Soms eindigt het met een van beiden die de deur uitsluipt, een andere keer word ik botweg het pand uitgesmeten. Geweldig om te merken hoe slim en schijnbaar achteloos het spel reageert op de door mij gestelde vragen, opmerkingen of tips. Vooral de natuurlijke spreekwijze, vol haperingen, is geloofwaardig. En als ik met woorden niet uit de voeten kan, geef ik een schouderklopje, knuffel of kus.

TRIP:
Me...? uh... OUr marriage...? Hey, no, wait!

GRACE:
Eric, I am sorry. But thank you, you -- you really helped me.

TRIP:
Grace!! -- (interrupted)

(ERIC kisses grace)

(Grace opens the front door)
(Grace closes the front door)

Gamasutra galmt: "Façade is one of the most important games ever created, possibly the most important game of the last ten years." Goed om die eindelijk van m'n lijstje te hebben. :)

Hush

2008-05-11T21:09:00.004+02:00

Door Hans werd ik gewezen op een bijzonder spel met een boodschap: hush. Het laat je inleven welke ellende de strijd tussen de Tutsi's en Hutu's heeft veroorzaakt. Nu eens niet door stapels lijken, statistieken of zielige snoetjes, maar door in te zoomen op een kleine maar veelzeggende gebeurtenis. Een moeder die haar kind probeert te sussen om te voorkomen dat het wordt opgemerkt door een patrouillerende soldaat.

Het spel is ontwikkeld door twee studenten van de de University of Southern California Interactive Media Division. Eerder hadden ze ook al interesante spellen afgeleverd zoals Cloud.

Het spel ademt een spannende sfeer, vreemd contrast tussen hoorbaar oorlogsgeweld en kindergekir. De focus en setting zijn een stuk beter geslaagd dan de haperende uitvoering: sullige gameplay (typspel), gebrek aan (niveau)ontwikkeling en een kwijlerig einde. Maar goed: toch vijf beklemmende minuten die je zeker bijblijven.

Net niet

2008-05-04T21:44:00.006+02:00

Online games zijn een krachtig middel om je op een speelse manier op andere gedachten te brengen. Vooral als het gaat om bewustwording zijn er veel inspirerende voorbeelden en nog veel meer mogelijkheden. Het lijkt tegenwoordig bijna ondenkbaar dat een campagne niet door een spel wordt ondersteund. Misschien dat juist in die vanzelfsprekendheid de angel ligt waarom het soms gruwelijk fout gaat.

'Deliver the net' is onderdeel van de anti-malaria campgane 'Nothing but nets' van de VN. Ongetwijfeld goedbedoeld, maar het is gruwelijk om te zien hoe fout het kan uitapkken. Het spel is niet spannend, leuk, leerzaam of zelfs maar relevant. De speler krijgt al in het eerste scherm de mogelijkheid om direct maar naar het eindscherm over te gaan, en dat lijkt een verstandige keuze. Het voorkomt een slap brommerritje door de savanne, waar je netjes netjes mag afgeven bij hutjes die je niet kunt ontwijken. Hoewel het spel nog geen minuut duurt, is het toch al langdradig. In de hoop op een virale verspreiding eindigt het spel met de vraag het aan vrienden uit mijn 'net'werk te versturen. Ook de kans op teamvorming en sponsoring van de campagne lijkt dit spel te ondermijnen.

Het enige aardige aspect aan het spel wordt niet uitgebuit: tijdens de brommerrit valt de schemering in en komt het gevaar in beeld: de mug. In het verhaal speelt dit geen rol en blijft het een jammerlijk voorbeeld van 'net' niet.

Speel het nieuws

2008-04-03T23:27:00.009+02:00

De makers van het bekroonde Peace Maker, Impact Games, hebben een nieuw spel online: 'Play the News'. Het is nog in beta, maar dat is Gmail ook nog steeds.

Leuk om 'ns te proberen, want het is echt anders. Je speelt een soort minigames rond bepaalde nieuwsthema's. Op basis van achtergrondinformatie bedenk je wat zou moeten gebeuren, en wat zal gebeuren. Wie krijgt de oscar? Wie wint de voorverkiezing? Komt Betancourt vrij?

Grappig om te ontdekken dat er een boel onderdelen in die ikzelf bij Bright Alley afgelopen maanden ook aan het realiseren ben. Gestructureerde discussie bijvoorbeeld. In het spel geef je niet alleen meningen en voorspellingen, maar beoordeelt elkaar bijdragen ook. Het spel is dus te zien als een manier van samenwerkend leren, maar dan wel zeer gestructureerd. Inhoudelijke en 'open' discussies worden afgewisseld door een stortvloed aan cijfers en ranglijsten. Je krijgt zelfs feedback over hoe jouw profiel valt op de schaal van mainstream tot zelfstandig.

Aardig gevonden is ook bijvoorbeeld de Trophy Case. Los van alle alle rankingen kun je daar losse medailles halen voor gekke, individuele presetaties. Bijvoorbeeld 'Charismatic Debater' als je laatste 10 commentaren tot reacties hebben geleid. Of een 'Streak' als je 3 voorspellingen achter elkaar goed hebt.

Ik ben niet alleen maar positief. De minigames zelf hebben nauwelijks een interessante werkvorm, het blijft allemaal vrij plat. Niet alleen grafisch, maar ook inhoudelijk. Complexe cases worden snel langdradig, simpele cases blijven saai door hun platheid. Ook lijkt me het lastig om in de discussie een interessant niveau te behouden met een grote range aan voorkennis en culturele achtergrond. Je ziet het nu al. Ik ben wel erg benieuwd hoe het spel zal gaan leven, en wie het gaan gebruiken.

En het is in ieder geval een stuk leerzamer dan het 'educatieve' spel Newsbreaker...

lentefris

2008-04-03T23:10:00.004+02:00

'Hoe doe je het toch? Werken, vrijwilligerswerk, kroost en zelfs nog een blog bijhouden!' Die enthousiaste collega heeft kennelijk zelf ook weinig tijd om 'ns gewoon op internet te zitten, want ik kom nauwelijks tot bloggen. Schaamrood op de kaken, ondanks een berg smoezen, van verkoudheid tot kinderziekten, en van deadlines tot werkverhuizing.

Bright Alley is inderdaad al over naar de nieuwe kantoorflat naast Galgenwaard. Leuke liftgeluiden, mooie gordijnen en een reusachtig uitzicht. Vanuit mijn kamer vooral veel groen. Een mooi vooruitzicht afgelopen week, want ik mag komende week lekker bijkomen in een boswachtershuisje op de Veluwe...

HRM Live

2008-03-08T08:29:00.002+01:00

Afgelopen donderdag opgetreden in de RAI. Bright Alley had daar een stand op de tweedaagse HRM-live beurs. Eén van de dagen mocht ik mocht de kraam bemannen van onze Conclusion-werkmaatschappijen.

“Wat zeg je, e-learning?!” Verfrissend om het oor te luisteren te leggen bij de bezoekers. Sommigen hebben ruime ervaring met nieuwe vormen van leren, en specifieke vragen. Anderen lijken, ondanks hun professie in de HRM-hoek echt nog nooit van e-larning te hebben gehoord. Goed om dat goed te beseffen. In de dagelijkse swing van offertes en projecten lijkt het soms alsof e-learning een volwassen branche is, maar er is nog veel e-vangelie te verkondigen, veel lol en efficiëntie te winnen. De mogelijkheden zijn groot, maar e-learning speelt in opleidingsvraagstukken nog steeds een relatief marginale rol.

Leuk dus om te zien hoe voorbeelden argelozen (en sceptici) entousiasmeren. Vermoeiend echter ook, zo’n dag. Soms doe je drie dingen tegelijk, soms helemaal niks. Lege gangpaden geven weinig energie en inspiratie. HRM live mag best wat levendiger wat mij betreft.

Inspannend om boven het geroezemoes uit te komen, om de afgebroken kraam naar de auto te slepen, maar vooral om op de been te blijven. Aan het eind van de dag voelen m’n voeten beurs van al het gehang en geijsbeer. Daarom heet zo’n bijeekomst vast ook beurs :)

In een aparte workshopruimte heb ik nog een presentatie mogen houden over serious gaming. Hetzelfde thema als eind vorig jaar in Media Plaza, maar uiteraard weer iets aangevuld en aangescherpt. Aardig om het zelf weer eens op een rijtje te zetten en vooral om achteraf de meningen te horen van bezoekers.

Krenten

2008-02-23T14:37:00.003+01:00

Afgelopen (werk)dagen waren volgepropt met allerlei moois. Leuke projecten, spannende plannen werden afgewisseld met een aantal workshops. Die voelen toch wel een beetje als de krenten in de pap. Heerlijk om concreet en direct met elkaar om tafel te zitten om samen problemen te definiëren en vooral op te lossen. Stiekem ook fijn om te merken hoe waardevol een verfrissende blik en jaren ervaringen zijn:) Na intensieve workshops bij TNT Post en Center Parcs kon ik een beetje moe, maar helemaal het weekeinde in.

Goed om ook tijdens zulke bijeenkomsten te merken hoe e-learning langzaamaan volwassen wordt. Veel organisaties maken gebruik van de steeds laagdrempiger tools om zelf aan de slag te gaan met e-learning. Met auteurstools als Lectora en LMS-sen als Moodle maken ze conventionele 'tutoriële' e-learning. Opleiders en inhoudsdeskundigen ervaren de eerste succesjes en grootse mogelijkheden, maar merken tegelijkertijd hoe lastig het is om boven de tools te staan en didactisch het onderste uit de kan te halen.

Aan de anderre kant van het scherm, op het vlak van de deelnemers aan e-learning, is een andere trend zichtbaar: stijgende verwachtingen rond de aangeboden interactiviteit. Ervaringen met (casual) games, maar ook met allerlei eenvoudige 2.0-achtige webtoepassingen voor (informeel) leren worden uitgangspunt voor e-learning.

De eerder genoemde tools voor tutoriële e-learning spelen daar (nog) onvoldoende op in, maar een nieuwe generatie tools dient zich aan. Deze borduren voort op het 2.0-gedachtengoed, en leggen de focus nog meer bij de actieve lerende zelf in plaats van voorgeprogrammeeerde kennisoverdracht. Over Ecto bijvoorbeeld ben ik enthousiast. Misschien een beetje teveel toegespitst op gebruik op (hoge)scholen, maar een zeer zinvolle ontwikkelrichting. Sociale software, delen van content en een LMS. Ik zie veel functionele innovaties, maar het oogt zo logisch alsof het er altijd al is geweest.

Prikkelend

2008-02-21T22:20:00.009+01:00

Begin dit jaar verscheen ‘Harpooned’, een politiek spel over walvisvangst. Vergelijkingen met het veelgeprezen McDonaldsspel werden op discussiefora snel gelegd: een laagdrempelig, ogenschijnlijk eenvoudig spel met een dubbele bodem. Harpooned is directer: de speler bestuurt een Japanse walvisvaarder op een ‘wetenschappelijke’ missie.

Op een ironische, misschien wel cynische manier wordt die valse dekmatel onderuit gehaald: walvissen worden ‘onderzocht’ met explosieve harpoenen, waarna de researcher de delen uit het bloederige water vist. Op het moederschip mondt nadere ‘studie’ uit in burgers en blikjes.

Elk level wordt afgesloten met een wetenschappelijke conclusie, die volgens valse logica leidt tot een nadere onderzoeksvraag in een volgende ronde: “Juvenine whales greatly reduced in number, we must kill more pregnant female whales to determine the cause of this reduction.”

Protestanten in irritante rubberbootjes laten zich steeds minder makkelijk ontwijken. Irritant omdat je ze niet mag overvaren of harpoeneren: dat zou namelijk juridische kosten opleveren! En nog grotere schade als de mediahelicopter in de buurt vliegt. Na een vijftal rondes met oplopende complexiteit - prima uit te spelen overigens - volgt de ultieme onderzoeksconclusie, die ik niet zal verraden.

De staartgolf van de walvisvaarder is belabberd gemodelleerd, maar de graphics zijn verder prima. Een bovenaanzicht zoals hier gebruikt houdt altijd iets plats en afstandelijks, wat gezien de doelstellingen van ‘Harpooned’ een stevig nadeel is. De inhoud is niet complex, maar goed verzorgd: kleine grapjes, Japanse vloeken, prima gameplay. Te lekker zelfs, volgens critici, maar volgens mij is de wrange boodschap echt niet te missen.

In de lucht

2008-02-16T23:06:00.000+01:00

Sinds een paar weken is de vernieuwde site www.luchtverkeersleider.nl ‘in de lucht’. Een verzorgde site, ontwikkeld door Euro RSCG, met als doel is om dit jaar duizend kandidaten te werven. Dat lijkt misschien wat veel voor in dat ene torentje van Schiphol: er zijn in Nederland maar 250 verkeersleiders. De selectie is echter pittig: slechts een paar procent dringt jaarlijks door tot het klasje van 36 kandidaten. Als dank krijgen ze de garantie op een (monotone) baan, en een startsalaris van 55.000 euro.

De vormgeving en vooral de animaties zien er geavanceerd uit. Aardig is dat de site, naast de voorlichtende informatie ook een voorproefje biedt op die selectie. Een arsenaal van negen minigames toetst de bezoeker op zelfgekozen ’competenties’: pingpong, geheugenspel, cross the border… De vaardigheidsspelletjes zijn best amusant; de quizjes rond attitudes doen geforceerd en oppervlakkig aan.

De feedback door je persoonlijke begeleiders stoort nogal. Het speelt inhoudelijk of qua waardering niet in op de behaalde resultaten van de bezoeker. Soms klopt de feedback feitelijk niet: na het scoren van een schamele 4 punten, lees ik: “Ongelofelijk, sommige verkeersleiders halen maar 8 punten. Solliciteren?“. Erger is dat de uitdrukking van de begeleiders op de bijbehorende foto’s niet te sporen met hun boodschap. Het oogt allemaal wat prefab en plastic zo.

Het wreekt zich dat de status van de testjes blijft hangen tussen serieus en olijk. Daardoor blijft de site wat hinken op twee gedachten. Gecharmeerd ben altijd wel van onderwerpen als “Een dag in het leven van…” Drie lineaire filmpjes van toekomstige collega’s geven, ondanks dat ze overgeproduceerd zijn, net een gevoel van echtheid. Een prachtig platform om informele informatie en onderbuikgevoel te communiceren. Kijk toch hoe die mooie Marjolein in haar vrije haar paard knuffelt…

WolfQuest

2008-01-30T22:13:00.000+01:00

“Whoe-hoe”, klinkt een verre wolvehuil als ik op ‘H’ druk. Ik ben een eenzame wolf in natuurpark rond Amethyst Mountain. Op jacht naar een roedel, een partner, en eerst vooral naar een maaltje. Er huppelen konijntjes rond, maar misschien kan ik beter even aan dit elandkarkas knauwen en die vervelende coyotes wegjagen.

Wolfquest is een educatief 3D-spel: afgelopen jaar ontwikkeld door Minnesota Zoo en gesponsord door een viertal subsidiegevers. Het succes is af te lezen aan de vele fansites, mods en youtubefilmpjes. Kijk bijvoorbeeld eens hoe aardig het is om over te stappen van visuele waarneming naar reukzin in het spel. Of hoe je met nonverbaal kunt communiceren met andere beesten. Of hoe je samen een prooi omlegt.

Het spel is gemaakt door Eduweb. Ondanks schrale motorieke, grafische en geluidsnuances komt het gevoel om als wolf rond te dolen op de Amerkaanse heuvels komt aardig opborrelen. Het educatieve hoofddoel, inzicht in het ecosysteem, komt in mijn ogen echter slechts mager uit de verf. Het spelconcept en visualisatieniveau is minder afgestemd op deze systemen en processen. En toevoeging van wat ziektes of stropers zouden deelnemers meer prikkelen.

Het spel Wolfquest begint wat eenvoudig, maar er zit redelijk wat ontwikkeling in; zeker de multiplayer-mode is aardig. De aankondiging van vervolglevels is bij de fans met gejuich onthaald. Ikzelf wordt echter geen fan: m’n nieuwsgierigheid wordt te weinig geprikkeld, de bediening is me te weinig intuïtief en het geheel gewoon te saai. Of heeft een wolf gewoon een saai hondeleven? Whoe-hoe…

Dankzij Inne

Saganet

2008-01-21T23:09:00.000+01:00

Het nieuwe jaar verleidt toch tot wat goede voornemens. Op professioneel vlak wil ik tussen de projecten door wat meer ruimte vrij ellebogen om te leren. Tijd om iets gestructureerder aan innovatie te werken met Bright Alley collega's, en tijd voor wat kennisuitwisseling daarbuiten.

Daarom eindelijk de jaarvergadering van Saganet eens niet overgeslagen. Afgelopen donderdag, in het prachtige Felix Meritis. De ochtend was gevuld met verenigingsgedoe, maar wel op een frisse, informele wijze. En met een bestuursverkiezing die zowaar spannend was. Leuk ook om eens wat meer van de geschiedenis te horen. Hoe in de jaren 70 vanuit de verschillende hoeken simulatie en serieuze spellen ontvlamden, en hoe de haat-liefderelatie met computers begon.
De bloedgroepen zijn nog steeds zichtbaar onder de leden, maar omdat de passie voor spellen domineert is het alleen maar een gezonde kruisbestuiving.

's Middags vond ik de caroussel met zes kramen wat mat, maar toch was ook die weer aanleiding voor interssante disussies over implementatieproblemen en speltypen. Dit in tegenstelling tot de discussies en uitwisseling op de site, die maar mondjesmaat en moeizaam op gang komt. Een kwesstie van intimiteit en vertrouwen, en moet Saganet lekker klein blijven? Of van tijdsbesteding en praktische drempels, en moeten we het professioneler faciliteren en uitbreiden?

Enfin, jammer dat ik niet uitgebreid kon naborrelen in Amsterdam, maar ja. Ik heb nog meer goede voornemens :)

Being Lidy

2008-01-21T17:13:00.000+01:00

De directeur is weg, leve de directeur. Medewerkers en verrassend veel oud-collega's hadden een heerlijke vrijdagavond. Het begon al ruimschoots voor de geplande binnekomst van Lidy met verkneukelen. Ieder had een masker op van Lidies gezicht, wat er koddig en weird uitzag. Ook het ontbreken van een neusgat leidde tot wat verhitte momenten. Toen de scheidend directeur met trompetgeschal binnenkwam leek het net de sleutelscene van 'Being John Malkovich'. Misschien symbolisch voor de sporen die ze achterlaat.

Op onze beurt laten wij ook sporen bij Lidy. Niet alleen een overload herinneringen, samengebald in een ontroerende toespraak van Maarten. Dit is aangevuld met een website, al is wenssite misschien een beter begrip. Lidies eerste thuisklus wordt het ophangen van ons een schilderij, soort van. Traditiegetrouw is er ook voor dit afscheid weer een prachtig spel ontwikkeld: 'Oyakulidy'. Een soort Monopoly dat per discipline de kennis rond collega's toetst. Erg goed, vooral omdat ieder er geweldige vragen voor heeft bedacht.

Joost, de poes

2008-01-18T09:03:00.000+01:00

Mijn collega's waren langs. Gek om ze in een heel andere omgeving te zien, maar erg gezellig en ook leuk om al m'n rijkdom thuis eens fris door hun ogen te bekijken.

De maaltijd was afgehaald, maar de cadeaus waren niet prefab: collega Maarten heeft zich zeer ingespannen voor het assembleren van de driewieler. Assistentie door Janne was goedbedoeld, maar niet nodig. Daar kon geen Bob de Bouwer tegenop.

Collega Suzanne Vos had voor Joost zelfs een speciale superknuffelkater gemaakt! Voortaan dus twee Joosten in de box. Meer moois van Suzanne is te vinden op haar website Rijk van Stof.

Peace Maker

2008-01-15T09:12:00.000+01:00

Lang geleden werd ik al eens enthousiast door een trailer van het spel PeaceMaker, maar het heeft lang geduurd voordat ik echt speelde. Geen nood, de oorlogssituatie in Israel en de bezette gebieden blijft onverminderd actueel :(

Het spel is ongeveer het omgekeerde van een heftige shooter. Het is een strategisch spel, waarin je in de rol van Israelische of Palestijnse leider moet komen tot een duurzame vrede. Niet tot de overwinning dus, maar tot samenleven. Er zijn allerlei incidenten, adviseurs, en ongekend veel mogelijkheden om in te grijpen: van toespraken tot orders voor liquidaties, van economische tot zelfs culturele maatregelen.

Het is rustig uitgevoerd: emoties van adviseurs, slachtoffers en militanten krijgen aandacht, maar alles wordt neutraal beschreven en niets wordt veroordeeld. In sommige ogen zal dit het spel juist verdacht maken natuurlijk. Het onderliggende model is best complex en zeker geen inkopper, ook als je jezelf beschouwt als weldenkend en vrij neutraal persoon.

Ikzelf betrap me er bijvoorbeeld voortdurend op dat ik te soft ben voor de tegenpartij en de steun onder mijn eigen bevolking verlies. Frustrerend dat mijn goedbedoeldeacties door de tegenpartij worden weggehoond en door mijn eigen mensen veracht.

Misschien geen spel om uren achtereen te spelen, maar wel heerlijke stof tot nadenken en napraten.

Nieuwe bezem

2008-01-14T23:22:00.000+01:00

Op kantoor bij Bright Alley begint het nieuwe jaar een beetje onrustig. Er zijn nogal wat veranderingen op het personeelsvlak. Belangrijkst, voor mij, is wel dat directeur Lidy Boone eind deze maand afscheid neemt. Dat betekent voor heel Bright Alley nogal wat, en zeker voor mij persoonlijk. Vervelend omdat het prima klikte en ik me verheugde op verdere samenwerking. Ik zal haar ervaring en nuchterheid missen, maar 'k ben ook wel een beetje jaloers: na hectische jaren aan het roer heeft Lidy ontslag genomen om rustig even na te denken wat ze komende jaren wil. Dát klinkt nog eens verstandig. En even thuiszitten is sowieso positief voor kroost en klusjes...

Lidies opvolger is gelukkig al bekend: Steven Verver wordt de nieuwe directeur en de overdracht is al in volle gang. Steven was al directeur van twee andere werkmaatschappijen van de Conclusion-holding, BasketBuilders en Bright Alley Interactive Communication. Ondanks het geschipper met z'n tijd oogt Steven altijd zeer ontspannen. Hij zal niet alle taken van Lidy kunnen overnemen, dus 2008 begint met wat intern geschuif. En over een maand of twee al verhuizen we naar onze luxe torenflat naast Galgenwaard...

SMS van Simon

2008-01-08T21:43:00.000+01:00

Waar ik vorige week nog wat kritisch was over ‘Masters of Makeover’, ben ik nu zeer enthousiast een nieuwe productie van dezelfde makers: ‘Sharkworld’. Een heel ander spelconcept voor een heel ander leerdoel: projectmanagement. Online is niet het gehele spel, maar slechts een demo beschikbaar, op aanvraag. Het is de moeite waard om uit te proberen. Misschien is het zelfs beter om niet verder te lezen, anders bederft het de pret, deels…

Toch verder lezen? Het voorproefje laat zien dat het een spectaculair spel is met een sterke verhaallijn en (spel)vorm die je helemaal opzuigt. Als projectmanager moet je halsoverkop een collega vervangen bij de realisatie van een groot aquarium in China. Halve informatie, gesprekken onder tijdsdruk en een stortvloed aan taal- en cultuurverschillen dompelen de speler meteen onder. De Chinese context creëert meteen een gezonde afstand met het dagelijkse werk van de speler, zoals die bij andere spelen gecreëerd wordt door het in een fantasiewereld of andere tijd te laten spelen.

De ondergedompelde speler bekijkt z’n omgeving in ‘first person’: computerschermen, foto’s of een enkele video zijn prima geproduceerd en nabewerkt, maar vooral ook goed geplaatst: de mediavorm is niet rijker dan nodig.

De speler krijgt keuzeopties voorgelegd in mails, chats of 'echte'gesprekken, die het scenario (licht) sturen. Af en toe wordt dit onderbroken door een kleine opdracht, zoals het aanpassen van planning of budget. Het spel is onderverdeeld in verschillende partjes en loopt over enkele weken. Ik kan me voorstellen dat de beperkte keuzevrijheid qua didactiek en motivatie belemmerend werken voor het volwaardige spel, maar in de demo werkt het prima.

Het leukste aspect is het cross-mediale. Bij het registreren heeft de speler een naam en mobiel nummer opgegeven, en die komen in het spel terug. Zo word je op het vliegveld van Shanghai opgewacht door een partner met jouw naam op z’n bordje (de truc van de SP-campgane). Spannender is het dat je voor de verschillende partjes van de demo wordt aangespoord via sms-jes. Uiteindelijk zelfs zal de baas zelf nog even blaffen via je eigen mobieltje. Wow!

Centraal staat de balans tussen geleverde kwaliteit, snelheid en budget. En hoe de projectmanager gemangeld kan worden tussen verschillende belangen, eisen en cultuur, tussen bijvoorbeeld opdrachtgever en eigen bedrijf. De demo is uiteraard beperkt, maar de planningsopdracht is overtuigend.

De propaganda rond het spel klinkt wat erg ambitieus, maar ik kan me zeker voorstellen dat het spel een goede basis vormt voor het verder ontwikkelen van competenties. De demo bevat uiteraard de krenten uit de pap, en zal het echte spel wat gewoner zijn, maar het smaakt zeker naar meer!

Oogsporen

2008-01-03T10:09:00.000+01:00

Usability-goeroe Jakob Nielsen heeft, in het verlengde van z'n eerdere onderzoeken, nieuwe research gedaan naar het gebruik van interfaces. Honderden webssites en nieuwsbrieven heeft hij voorgelegd aan proefpersonen waarvan de oogsporen werden gevolgd.

Een lange lijst van ruim 1500 aanbevelingen voor ontwerpers komt hieruit voort. Sommige conclusies zijn open deuren (kijken in de vorm van de letter f), andere toch wel prikkelend (tekst wordt bekeken voor plaatjes). Hier de meest in het oog springende 23:) Voor als je 'm niet wilt inhuren tenminste.

Nielsen wordt vaak bejubeld, ook door zichzelf. Anderen beschreven hem als 'someone who wants to make all pages look the same and work the same way because he thinks people are all really stupid.' Persoonlijk vraag ik me af of hij meet hoe ontworpen moet worden, of hoe gebruikers zijn misvormd en gedresseerd door opgelegde ontwerpen in het verleden.

Arbomasters

2008-01-01T22:36:00.000+01:00

Het jaar fris begonnen met het voornemen meer te bloggen. Ik ontdekte dat ranj voor OTIB een nieuwe serious game heeft ontwikkeld in het het verlengde van de ‘Professionals’ serie, met het bekroonde Pool Paradise en Operatie Ibiza. Dit keer gericht arbo-normen in de (ver)bouw, met een kast vol tools en beschermingsmiddelen.

De leerling heeft in 'Masters of Makeover' als opdracht om een uitgeleefd huis te pimpen, verdeeld in een aantal rondes. Rondlopen, praten en verzamelen in het pand wordt afgewisseld met enkele minigames waarin het ‘echte’ werk plaatsvindt, zoals sjouwen en slopen. De opgelopen lichamelijke schade kan met verdiende creditpunten hersteld worden. En je kunt, heel Balkenende-achtig, 'respect' winnen.

Een game lijkt me voor de doelgroep veel wervender dan gebruikelijke 'droge' leerstof over dit soort veiligheidsaspecten. Lessen daarover hebben vaak een hoog schouderophaalniveau. De verhaallijn van ‘Master of Makeover’ wil echter, in vergelijking met eerdere applicaties, niet echt tintelen: einddoel, opdrachtgever, leukige verhaallijn en het blonde presentatrice lijken wat geforceerd bijeen gesleept en vormen geen sterke narratieve context.

Leuk om door het ranzige huis te dwalen over het morsige tapijt, de kamers te begluren en door de kruipruimte te tijgeren. De isometrische ruimtes met verdwijnende wanden zien er (on)verzorgd uit, maar het vormt al gauw een zoekplaatje waar relevante details verstopt zijn. Je moet soms lang zoeken voor een flauwe kleinigheid. Speltechnisch niet motiverend maar vooral niet efficiënt of leerzaam. Frustrerend, vooral omdat er te weinig inhoudelijke hulp aanwezig is op speltechnisch of inhoudelijk vlak. Hoe beëindig je een minigame? Wat als je een error bij afronding level krijgt? Moet je creditpunten oppakken? De coach geeft niet thuis:

Misschien dat die ondersteuning in de praktijk deels wordt geleverd door medespelers. Samenwerkend leren wordt niet in het spel zelf ondersteund.
In het spel ontbreekt de vaart, zelfs naar mijn smaak als dertiger. Zoeken en verzamelen duurt lang, het wemelt van de open deuren, en er is veel nodeloze herhaling: opdrachten moet je vaak driemaal uitvoeren, terwijl de context en leerdoel identiek zijn. Ook inhoudelijke tips van collega’s op de werkvloer herhalen zich soms.

Op inhoudelijk vlak zijn er ook wat gekke dingen. Krijg je echt gehoorschade bij het installeren van een meterkast? Formeel en cool woordgebruik wisselen elkaar af. En de 'ik’-figuur stelt vaak domme vragen, maar wisselt dit af door het ongevraagd geven van complexe tips.

Het leereffect van het spel lijkt me wat schraal. Er zal zeker wat (feiten)kennis beklijven, maar of het de houding en gedrag zelf beïnvloedt? De centrale minigames zijn echt mini en soms niet meer dan het afspelen van een lineaire animatie. Verre van realisatisch, maar ook het spel en gameplay is weinig authentiek. Emotionele betrokkenheid blijft beperkt, en niet alleen omdat de ‘ik’-persoon een niet instelbare 'robocop' is. De noodzaak van naleving van arbo-regels wordt niet voelbaar door echte voorbeelden van nare consequenties of een stoere groepsnorm. Het blijft een spelletje, toch.

GameStudio

2007-12-20T07:13:00.000+01:00

'k Heb een primeurtje: bij een bezoek aan het serious gaming event in Media Plaza kreeg ik bij IJsfontein een voorproefje van hun nieuwe Klokhuis project. Een waardige opvolger van het illustere SketchStudio, waarmee jonge bezoekers - ikzelf ook trouwens - in totaal honderdduizenden sketches maakten.

GameSudio (niet te verwarren) wordt komend weekeinde onthuld. Bezoekers kunnen dit keer hun eigen spel bouwen. Het wordt een soort Mario-achtig springspel, in zij- of bovenaanzicht.

Een heel arsenaal aan grafics en events staan je ter beschikking. Je kunt achtergronden, dode, bewegende en zelfs levende elementen aanslepen, veranderen of zelf maken. Nog belangrijker is natuurlijk dat je aardig wat vrijheid hebt om de spelregels aan te passen: hoe je scoort of een level beëindigt bijvoorbeeld.

Er is, analoog met SketchStudio, weer voorzien in facilitering van een levendige community. Bezoekers kunnen elkaar uitdagen om spellen te spelen en voortbouwen op elkaars 'werkbestanden'. Heerlijk dat de bouwer meteen z'n levels kan testen en aanpassen. Het werkt lekker en snel.

Natúúrlijk valt er - afgezien van kinderziektes - wat te zeuren. Grafisch heb ik (nog) hogere verwachtingen van IJsfontein en de workshopdeelnemers vonden de interface niet altijd intuitief. Vooral het ontbreken van mogelijkheden voor eigen inbreng (zoals foto's, geluiden) lijkt me een gemiste kans. Het speltype blijft niet eindeloos uitdagend en se mogelijkheden zijn logischerwijs beperkt. Toch is er een zee aan mogelijkheden, en zal de gemiddelde gebruiker eerder verdrinken in de mogelijkheden.

Het podium van GameStudio zal snel bomvol frisse spellen staan. Absoluut een hit.

Joe-hoe

2007-12-06T14:27:00.000+01:00

December belooft een propvolle feestmaand te worden: onze Janne is ontslagen uit het ziekenhuis, de Sint komt een paar keer langs, het eerste feestje van Joost op de 15e, een aantal kerstdiners van Bright Alley/Conclusion, kerstgedoe thuis, Janne jarig en Christine jarig. We wilden met oud-en-nieuw ook nog uitwaaien op een waddeneiland, maar misschien heeft Opstelten wel gelijk en blijven we even in Rotterdam uitblazen... 'Joe-hoe!'

Gezond verstand

2007-12-05T07:40:00.000+01:00

Best pittige baan. Niet eens die in Utrecht, maar die in Rotterdam. Het valt soms niet mee om ouder te zijn. Afgelopen dagen kampeer ik naast onze Janne in het ziekenhuis omdat ze longontsteking heeft. Flink schrikken, maar inmiddels is ze gelukkig weer redelijk opgeknapt en kunnen we het meer als avontuur gaan zien.

De baan als ouder wordt vooral pittig als het voeden wat meer opvoeden wordt. Logisch dat minister Rouvoet, Programmaminister voor Jeugd en Gezin, ons als jonge ouders een hart onder de riem wil steken. Hij stuurde Joost een cd-tje met een liedje, maar dan wel een mierzoete ballet van John Ewbank. Het cd-tje is een soort sjieke teaser naar de website HalloWereld.

Daar allerlei goedbedoeld advies, zowaar ingekleed als een soort ultralight e-learning. Stapsgewijs krijgt de ouder die binnen als je kind opgroeit. Nieuwsgierig heb ik me aangemeld op de site en ontving, na wat technische kinderziekten, de eerste aflevering: onze Joost werd een maand oud.

Aardig vormgegegeven en redelijk van toon, maar het niveau van de vragen jaagt me in het harnas. 'Je rookt en je baby lijkt geen last te hebben van je rook; is het toch slecht?' Wie de moeite neemt om zich in te schrijven mag toch inhoudelijk wel iets meer uitdaging verwachten? Zo word ik niet nieuwsgierig naar achetrliggende informatie; daarvoor moeten toch wat meer echte dilemma's worden aangesneden.

Het doet een beetje denken aan de goedbedoelde, maar beledigende vragenlijst die we onlangs van het consultatiebureau ontvingen. Een spervuur aan open deur-vragen over opvoeding en kindermishandeling, in de trend van 'Het is goed om je kind af en toe lekker af te ranselen'. Iedere dombo voelt aan wat het algemene doel en het 'goede' antwoord is en zal sociaal wenselijk antwoorden. Voor sommige doeleinden moet je toch echt een stapje verder denken. Mij schoot de quote van Van Gaal door het hoofd: 'Ben ik nou zo slim of zijn jullie nou zo dom?'

Sambal bij

2007-11-27T16:38:00.001+01:00

Nog geen plannen voor de komende donkere maand? Klim dan achter het beeldscherm en klik de wereld en jezelf een stukje beter. FreeRice maakt het mogelijk: sponsoren doneren voor de tijd dat jij bezig bent met het leren van Engelse woordjes.

Al eerder waren er sites waar een simpele muisklik volstond voor een donatie. Op theHungerSite bijvoorbeeld betalen sponsoren een kopje rijst voor een klik; op FreeRice gaat het mondjesmaat, per tien korrels. Het is echter wel wat leuker, omdat je ziet hoe je stapsgewijs spaart en omdat je er iets voor moet doen: de goede betekenis aanklikken van een moeilijk Engels woord. Het systeem is adaptief en zorgt ervoor dat je op een uitdagend niveau blijft. Zelfs native speakers komen nauwelijks aan het ultieme niveau 50.

Het concept is helder, en misschien pik je er iets van op, maar ik geloof FreeRice niet als ze suggereren dat dit een efficiente manier is om de Engelse taal te leren beheersen. Het vult de woordenschat wellicht iets aan, maar is een erg contextloze en passieve wijze van leren. Het mag ook wel wat pittiger.

Maar goed, ik neem aan dat de meeste bezoekers komen voor de uitdaging van het spel zelf of het goede doel. Inmiddels bijna vier miljard rijstkorrels in totaal. Hoeveel zou dat zijn? Ik bedoel: zelf krijg ik ze niet op, maar is het meer dan een druppel op de gloeiende plaat voor een Sahel-dorpje? Nou ja, altijd nog nuttiger dan een spelletje wii of sudoku. Sinds ik twee weken geleden m'n eerste kopje rijst bijeensprokkelde is de dagelijkse opbrengst niet verder gerezen, dus kom ook klikken.

Joost!

2007-11-02T23:46:00.000+01:00

Vanmiddag om half vijf (eindelijk) geboren: JOOST!

Met Joost gaat alles goed: hij kan heerlijk brullen, drinken en slapen.
Christine gaat rustig bijkomen en zich de komende dagen laten verwennen in het ziekenhuis.
Janne straalt van trots en is helemaal klaar voor haar rol als grote zus.

From Russia with Love

2007-10-31T14:10:00.000+01:00

Jane Hart adviseerde me een nieuwe gratis auteursomgeving voor het maken van e-learning. Destijds was ik al aardig enthiousiast over eXe, maar dit CourseLab ligt voor mijn gevoel toch een straatlengte voor.

Het programma is in Rusland ontwikkeld, maar straalt - op een verdwaald woordje 'текст' na- bepaald geen oostblokkige grauwheid uit. Het lijkt grafisch en qua structuur op applicaties als PowerPoint. Overzichtelijk, met vensters voor course, slides, timeline en frames. Veel functionaliteiten en mogelijkheden voor interactie, simulatie, scorm en scripting. Een aantal functies heb ik zelfs bij andere, commerciele auteursomgevingen niet eerder gezien. Alles is tot flinke diepte instelbaar, en ik moet me even in de wang knijpen bij het besef dat dit moois gewoon freeware is. En, te oordelen aan het online forum ook nog eens goed ondersteund.

Zit er geen enkele adder onder het gras? De enige die ik kan ontdekken is dat een paar luxe-functionaliteiten, zoals directe import vanuit Powerpoint, tegen (beperkte) meerkosten aangeschaft moeten worden. Beetje flauw, aangezien CourseLab zich profileert als 100% gratis, maar geen echte belemmering om te genieten van het moois. Komt dat zien!

Nog niet

2007-10-29T15:16:00.000+01:00

Deze zomer kon Christine haar prachtige buik niet buiten de deur steken, of voorbijgangers begonnen te vragen of ze nog niet was uitgerekend. Lief bedoeld allemaal, maar ook een beetje irritant soms; niet leuk om halverwege geconfronteerd te worden dat je nog zware maanden te gaan hebt.

De afgelopen weken herken ik dat gevoel: voortdurend vragen collega's, vrienden en klanten hoe het ermee gaat. Ik stamel bedremmeld zoiets als: "Eh goed hoor, hoe bedoel je eigenlijk, welk project?" De vragenstellers denken dat ik een geintje maak en vragen door. Of ik mijn telefoon wel aan heb. Of wat ik in hemelsnaam nog op kantor doe, op een uur afstand van huis. Of de beeb inmiddels nou toch eindelijk niet eens een keertje gehaald moet worden.

In het begin verzekerde ik wat Christine en haar paramedische ondersteuning mij verzekerden: dat het veel te vroeg zou komen. Inmiddels kan ik dat, ruim in de blessuretijd, niet meer volhouden. Nog niet, ik hou jullie op de hoogte!

Hmmm...

2007-10-15T22:04:00.000+02:00

"We're all hypocrites" zingt Riverman zoetsappig, en ik hum lekker mee. Lekker muzakje, maar het duurt niet lang voordat het bijbehorende GreenPlanetGame me uit m'n hum brengt. Het onderwerp gaat me aan het hart, maar van dit met groot trompetgeschal aangekondigde spel, sponsored by Starbucks, verwacht ik echt meer. Veel meer.

Het is niet leuk, niet mooi, niet spannend, niet geloofwaardig, niet leerzaam, niet overtuigend en niet authentiek. Neem dat nou maar gewoon aan, en ga vooral niet zelf chagrijnig worden bij het uitproberen. De 'speler' mag over een kaartje dwalen op zoek naar een van de hoogtepunten:
- een zoekplaatje waar je informatie ongelezen weg moet klikken,
- een racespel waar je zacht moet rijden,
- struikgewas dat je in een park mag kwakken, of
- een gesprekssimulatie met een slappe burgemeester

Volgens een collega is het "ernstig slecht en hooguit leuk voor Amerikaanse cubicle-bewoners die met een Fiat naar hun werk gaan en nu virtueel een Hummer mogen". Ik beperk me tot "hmmm..."

Thuis best

2007-10-14T21:37:00.000+02:00

Een paar keer per maand gaan Janne en ik naar de dierentuin. Diergaarde Blijdorp uiteraard, bij ons op de hoek. We hebben een abonnement en de portier kent ons. Janne kent op haar beurt een hele stoet beesten bij naam. Niet alleen classics als olifanten, bokito en giraffen, maar ook exotischer beesten als roggen en okapi's. Sinds afgelopen vrijdag hebben ook de stokstaartjes een apart plekje: bij het liefdevol aanreiken van een grasje beten ze in haar vinger.

Blijdorp is prachtig, maar ondanks alle natuureducatie en fokprogramma's blijft het natuurlijk gewoon apies kijken. Janne dirigeert me vanuit haar rugzak naar haar hoogtepunten. Net zoals in mijn eigen jeugd blijven dat een ijsje en de speeltuin. Het ijsje is nog steeds een raket, de speeltuin is inmiddels ge-upgrade met een 14 meter hoge 'glijbaan des doods', waar Jannes oom laatst zijn enkel brak.

Inmiddels is mijn eigen hoogtepunt een nieuw hoekje met trekvogels in een Hollandsche minipolder. Prachtig aangelegd en -van dichtbij- prachtige vogels. Vooral magisch om zoiets vertrouwds terug te zien tussen de jungle en savanne.

Wakker

2007-10-13T23:27:00.000+02:00

De kracht van spelervaring is niet te onderschatten. Ik volg het nieuws redelijk, lees over achtergronden van noord-zuid ontwikkeling en heb zelfs een paar maanden in het zuiden gewerkt. Toch had ik een spel nodig om wakker te schrikken.

"3rd World Farmer" is een recht-door-zee spel: je bent een boer in de derde wereld. Met je gezinnetje bewerk je samen de grond rondom je huis. Je kunt zaaien en oogsten, gereedschap kopen, putten slaan, bijscholen, uithuwelijken, zwanger worden, naar de grote stad afzakken, ziek worden, of juist beter. Doel is een lang en gelukkig leven, samen. Logisch, wie wil dat nou niet?

Ik begon vol goede moed, afstandelijk beredenerend wat een slimme tactiek zou zijn: investeren of risico spreiden lijken me op de goede weg te helpen, maar al gauw slaat de frustratie toe. In de vorm van natuurgeweld, diefstal en andere ellende. Verbeten probeer ik te redden wat er te redden is, maar langzaam zie ik mijn gezin ziek worden. Het wordt alleen getoond als teruglopende meters, maar doet pijn zat. Zelfs als ik met natte handen mijn dochter 'verkoop' redden we het niet.

De frustratie stijgt bij nieuwe pogingen, en zeker als ik de ranglijst met high scores bekijk. Hoe hebben zij het wel gered en ik niet? Als ik chemisch afval in mijn achtertuin accepteer en meewerk met militaire milities overleeft mijn gezin het een paar jaar langer, maar het blijft oneerlijk. Als ik in bed kruip zit grom ik nog over zoveel onrecht.

Mooi dat je zoveel kan beleven. En dat terwijl er op het scherm nagenoeg niets gebeurt. De poppetjes staan naast elkaar. Te staan. Het vermijden van details kan het inlevingsvermogen stimuleren. Hoewel, het toevoegen van wat geluid en kleine effecten had het geheel nog wat opslorpender kunnen maken.

Een mooi project van de Universitiet van Kopenhagen. Het ontbreken van een vervolgstap waar die geëngageerde spelers kunnen zetten lijkt een gemiste kans. Een sprankje hoop had het sowieso minder grimmig gemaakt, en voor een bredere groep aantrekkelijker. Uitkijken dat het niet preken voor eigen parochie wordt. Misschien nog iets aankleden als gave game en juist commercieel verkopen?

Nat

2007-10-02T22:15:00.000+02:00

M'n opleiding aan de TU Delft was best technisch, met snijkanten van baggeremmers, laspractica en hallucinerende wiskunde, maar er was ook voldoende ruimte voor bedrijfskunde, ergonomie en vormgeving. In het verlengde van een vakje aquarellen vier ik met een groepje tudiegenoten nog jaarlijks een 'schetsweekeinde'. We strijken neer op een pittoresque plek en nemen baret en schetsblok ter hand. Een enkele keer verkopen we zelfs wat aan een passant, maar het gaat vooral om pretentieloos creatief bezig zijn met elkaar.

Afgelopen jaren gingen we naar mooie dorpjes, kastelen of zelfs Parijs, dit jaar verregenden we op de Veluwe. De paddestoelen stonden er goed bij.

De gebruikelijk manier om kou, ellende en nattigheid op de camping te bestrijden werkte prima: lekker barbecuen met een wijntje, vegoballen en een dikke trui. Onder een partytent natuurlijk. Wonderlijk hoe het kletsnatte hout uiteindelijk toch nog vlam vatte. Ook wonderlijk hoe lang we mochten aanklooien onder de partytent voordat de campingbaas ons terecht kwam wijzen en naar bed stuurde.

Uiteindelijk lukte het op het laatste nippertje toch weer om een paar schetsen te maken, vooral als smoes voor het thuisfront om volgend jaar weer een weekeindje weg te mogen...

Tijdreis

2007-10-01T00:36:00.000+02:00

We zijn drie keer zo oud als toen we elkaar voor het laatst zagen in 1982. Best spannend, om m'n klasgenootjes van de lagere school weer eens te zien. Van tevoren had ik gedroomd dat ik niemand zou herkennen.

Ikzelf zou mij nu niet meer herkennen, denk ik. Dagelijks vallen haren, rijpen rimpels en word ik ook van binnen meer mezelf. En andersom, herken ik dat knaapje van de klassefoto nog wel? Bovenin m'n ouderlijk huis is nog een stoffig 'Erik-museum': m'n oude kamer met speelgoed, boeken, briefjes en allerlei snouvenirs van vroeger. Geen verhuizing, schaamte, houtworm of voorjaarsschoonmaak heeft die mini-tijdmachine aangetast. Sommige blaadjes zeggen me niets meer. Die kunnen eigenlijk wel weg, want wie gaan ze ooit nog wat vertellen?

Gelukkig roepen andere nog veel wrange of warme herinneringen op. Bíjna onvergetelijke, schijnbaar onbetekenende verhalen. Verhalen die mij mezelf hebben gemaakt, en de klasgenoten ook een beetje zichzelf.

Enfin, op de reünie bleken de klasgenootjes gelukkig zéér herkenbaar, ook al waren sommigen helemaal ontpopt: de lange en verlegen Irene bijvoorbeeld had het geweldige initiatief genomen en voerde het hoogste woord. Na een bezoek aan het inmiddels ineengekrompen schoolgebouwtje stond samen doorzakken op het programma.

Toch wel verrassend:
- Hoeveel leuker, pittiger en wijzer iedereen is...
- Om zo eens een eerlijke doorsnede van de samenleving te zien...
- Hoeveel op school verandert, behalve de 'meesters' zelf dan...
- Dat iedereen meer blijkt te herinneren dan vermoed, terwijl die herinneringen soms ook niet blijkt te stroken of kloppen...
- Dat velen wat wrang terugkeken op de tijd toen ze 'zichzelf' nog niet konden zijn; alles wordt gelukkig beter (of we beleven het zo)...

Aan het einde van de avond alweer tijd voor een nieuw afscheid; Glp, tot over 25 jaar weer?

Spelregels

2007-09-14T23:33:00.000+02:00

Om iets te leren kennen moet je het doen. Niet erover lezen, of erover laten vertellen, maar gewoon in het diepe springen. Dat geldt voor duiken en bungee-jumpen, maar ook voor e-learning en serious gaming.

Als iemand op een feestje vraagt wat ik doe voor de kost, is dat niet zo gemakkelijk uit te leggen, zeker aan een digibete leek. De valkuilen en voordelen blijven vaag, mijn enthousiasme soms zelfs verdacht. Da's op een feestje geen groot probleem, maar ik heb het gevoel dat in wereld van opleidingen op deze manier toch nog veel prachtige deuren gesloten blijven.

Daarom zou e-learning over e-learning prachtig zijn, of een serious game over games. Het kriebelt al lang en ik zou het liefst zelf aan de slag gaan. Er zijn genoeg slappe voorbeelden, maar onze stagiaire Wouter stuurde een link die al een stukje in de richting komt. Het spel 'Understanding Games' van de Duitser Andreas Zecher.

Stap voor stap komen basisprincipes van games aan bod in de vier delen. Vaak in een lineair verhaal, maar gelukkig ook met voldoende confronterende exerimenten. Erg aardig om te zien hoe toevoegingen een spel verrijken, of juist uithollen. Waar blijft deel 5?

Geef me wrijving schatje

2007-09-07T00:08:00.000+02:00

'Geef me wrijving schatje' is niet zo'n spannende naam, en op het eerste gezicht oogt het spel ook niet als een echte winner, maar je vergist je. Gimmefrictionbaby heeft op Jayisgames zowel de publieks- als de juryprijs gewonnen en niet voor niets. Het concept is nieuw, spannend en verslavend... Wacht, ik leg het even multimediaal uit, HIER!

En stiekem probeer ik natuurlijk ook even de educatieve waarde nieuwe tool Jing uit... Met dank aan Gerard en Marcel.

Smoes

2007-09-05T21:52:00.000+02:00

Heerlijk huisje hebben we in Rotterdam. Beetje oud, maar mooi, ruim, groen en rustig. Bovendien aan een gezellige singel, waar met de buren voldoende te beleven is. Deze weken zijn we bijvoorbeeld druk in de weer met ons Raamkunst-evenement; komende zondag komt Opstelten het openen.

Wat voor mij als forens misschien wel het lekkerst is, is de centrale ligging. Nog geen honderd meter van het HSL-station. In twee minuten zit ik in de trein, afhankelijk vooral van het vertrekspoor. Dat scheelt veel op een mensenleven. Okokok, ik zou natuurlijk ook werk kunnen zoeken in Rotterdam, laat maar...

Enfin, sinds afgelopen weekend staat dat alles op z'n kop: het oude CS is gesloten en het nieuwe geopend. Ik woon nu bijna anderhalf keer zover van het station. Voorlopig een goede smoes om te laat te komen, je bent gewaarschuwd!

Electrostadje

2007-09-04T22:36:00.000+02:00

Vaak zijn educatieve spellen geconcentreerd op één doel: het telen van bananen, het lezen van letters of bewustwording van consumentenrecht. Aardig aan ElectroCity is dat het vrij open blijkt.

Natuurlijk, het is gebouwd door de marktleider op energiegebied in Nieuw-Zeeland, dus het is duidelijk dat hier (kinder)zieltjes geworven worden, voor branche-instroom en marktimago. Toch is de reikwijdte van het spel veel breder dan je zou denken. Naast verschillende energievormen en duurzaamheid, komen ook demografie, marktmechanisme, toerisme en belastingen aan bod.

Het spel is een eenvoudig soort simcity, waarbij de speler een land kan volbouwen met kolencentrales, havens, stadions of campings, maar dan met meer aandacht voor educatieve aspecten. Die aandacht is ruim aanwezig, maar fris verwoord, en vooral goed gedoseerd op verschillende niveaus. De graphics zijn prachtig, die golvende zee alleen al. Walvissen, geisers en gletchers, luchtbalonnen, het kan niet op. Het inzoomen toont meer eye-candy, maar functioneel voegt het niets toe. Jammer ook dat er helemaal geen geluid bij zit.

Het spel is niet alleen bedoeld voor individueel gebruik, maar ook in teamverband, voor de klas en zelfs met ouders. De hele range aan toepassingen lijkt me wat geforceerd. Omdat het onderwerp niet standaard onderdeel is van een methode moeten docenten en leerlingen gelokt worden. Een wedstrijd met tienduizenden dollars aan prijzengeld verbleekt in het licht van de 'galerij der groten'. Je kunt je gegroeide stad tonen en andere steden beoordelen. Dit 'showing off' is slim van opzet en prikkelend van toon, waardoor niet alleen de evaluatie, maar ook de verspreiding van het spel gestimuleerd worden.

Kentucky Fried Cruelty

2007-08-31T21:23:00.000+02:00

Een vego als ik is natuurlijk bevooroordeeld, maar de Amerikaanse actiesite Kentuckyfriedcruelty is best overtuigend. Heldere boodschap.

Als logische stap hebben zij hun verhaal ook vertaald in een online
spelletje. Het oogt aardig, als pastiche op bekende spellen, maar er mist iets essentieels. Een reden. Het spel verrast niet, verleidt niet en zet niet aan tot denken. Een boosaardige professor, emmers vol met bloed, kuikens bevrijden, betogers met spandoeken... De eendimensionale boodschap ligt dik genoeg bovenop, maar dat is het probleem juist.

Het verschil tussen een goed bedoeld en goed wordt al snel duidelijk voor wie even terugbladert naar het McDonaldsspel.

Leerzaam en lekker

2007-08-24T16:47:00.000+02:00

De Finse consumentenbond heeft een online spel ontwikkeld om (jonge) kopers hun rechten te leren ontdekken. Bij aanvang van 'Galactor' lijkt het isometrische huisje Scandinavisch strak en opgeruimd. Wie even verder klikt, ontdekt een stortvloed aan verborgen gebreken, kolderieke anekdotes, ongedierte en -jawel- buitenaards leven.

De speler heeft rollen als koper of juist verkoper. Er is veel vrijheid in het kiezen van een eigen route, nemen van eigen beslissingen en zelfs het negeren van de deurbel. De feedback is lekker direct en scherp, en er zitten wat verrassende dwarsverbanden in het verhaal. Visueel is Galactor tot in de details verzorgd; het slim (en veel) inzetten van tekst houdt het betaalbaar.

Een zeldzame combinatie tussen leerzaam en lekker gestoord. Mooi dat zo'n zinnig initiatief van de grond komt. Verdient zeker navolging in Nederland. Anders loop ik het gevaar om bij een winkelier op hoge poten mijn Finse recht op te eisen...

Perspectief

2007-08-14T21:50:00.000+02:00

Dagelijks reis ik via Utrecht CS, met m'n neus in laptop en gratis blaadjes. Weinig oog dus voor de prachtige bouwputten waar de bus langs rijdt. Vandaag zag ik een poster opgeplakt die me nieuwsgierig maakte waar het heen gaat met de buurt.

De bijbehorende website blijkt vanavond niet erg spannend en instabiel op m'n Apple, maar er wordt wel een aardig serieus spel gepresenteerd: de Blob. Al lang geleden werd er enthousiast over gebuzzd, en probeerde ik het uit. Tijd voor een replay.

Als reuzesponsbal from outer space rol je door het Stationsgebied. Je zuigt kleuren op en verft (nieuwe) gebouwen. Da's alles, en genoeg. Een mooie manier om de buurt te verkennen; de spelvorm sluit naadloos aan bij de doelstelling. De opzet is niet pretentieus en het verhaal is lekker luchtig.

Voor een brede doelgroep is het spel gemakkelijk te snappen, en door de aanwijzingen is de instap laag. Had best beter gekund, met meer betekenisvolle details, meer ijkpunten en meer focus. Vooral normaal menselijk perspectief in plaats van vogelview had het effectiever gemaakt, maar ach... Misschien is het goed om de Blob te beoordelen vanuit het perspectief dat het door een groep studenten is gemaakt. Dat belooft nog veel!

Automagisch

2007-08-12T09:38:00.000+02:00

Na m’n geklaag over de hedendaagse keuzedruk, nu het omgekeerde: opgezadeld zitten met willekeurige toeval.

Wie open staat en erover nadenkt, kan er vaak veel moois in zien. De advertentiemachine creëert volautomatisch commercials. Bestaande marketingkreten en ‘zomaar’ Picasa-fotootjes worden opgeknipt en vemengd tot een (vaak) prachtig eindresultaat. Dat de makers van deze machine zelf uit de marketinghoek komen is af te lezen uit hun beschrijving: ‘artwork that explores how advertising uses and manipulates language’. Beetje opgezwollen, want zo nieuw lijkt me het principe niet. Ze zouden toch wel van het advertentiespel hebben gehoord? Of hebben deelgenomen aan creativiteitssessies met een 'forced fit' of zelfs willekeurige prikkelwoorden? Of het boek met alle antwoorden? Of de onnozele kracht van ‘Being There’?

Blijft toch boeien, de schoonheid van het toeval. Misschien is het na alle user generated content tijd voor een herkansing van automatically generated content? En misschien ga ik binnenkomende mails beantwoorden met een willekeurig spreekwoord.

Lang

2007-08-01T22:37:00.000+02:00

Drie weken kunnen best lang duren, als je je best doet. In het zand van de Cote d' Azur in de 'Psychologie' gelezen waarom de tijd soms zo vlug gaat. Waarom de terugweg sneller gaat dan de heenweg bijvoorbeeld. Of waarom de tijd zo voortkruipt als je je verveelt of wacht. Leuk artikel met veel tips om de tijd te vertragen, maar uiteindelijk gaat zo'n vakantie natuurlijk toch veel te snel voorbij.

Hoelang-ie duurde? Halverwege raakte ik mijn scheermesjes kwijt in de douchecabines van de camping; zo heb ik als houvast in ieder geval de lengte van mijn baardharen.

Hallo en dag

2007-07-07T01:14:00.000+02:00

Inderdaad trouwe lezers, ik maak er een potje van. Eerst is het hier op Joe-hoe wekenlang nagenoeg windstil omdat ik 'echt' te druk zou zijn, en dan glip ik met mijn dames op zomaarvakantie?

Tsja, zo is het wel ongeveer. Afgelopen weken was het Maccen in de maneschijn, laptobben in trein of bus; alle kieren dichtgeplamuurd met werk. Leuk werk, ik klaag niet, en bovendien is die overload ook grotendeels m’n eigen schuld:

1. De afgelopen maanden leiden nieuwe contacten snel tot offertes en concrete projecten. Da's de bedoeling natuurlijk ook, wel even wennen. Vaak kost het de nodige moeite voordat iedereen bij de klant overtuigd is van de noodzaak om iets nieuws (engs) te beginnen, dit uit te besteden, en dat ook nog voor een serieus budget. Zou de plotselinge rush bij Bright Alley en collurenten toeval zijn, of is dit nog maar het topje van de ijsberg? Er zijn natuurlijk allerlei drives aanwijsbaar die aandacht voor opleiden (en innovatieve vormen daarvan) stimuleren. Economische groei en vertrouwen, krappe arbeidsmarkt, maar ook groeiend besef dat de 'e-'voor learning nuttig, onontkoombaar of niet meer dan logisch is.

2. De drukte is ook mijn eigen schuld omdat ik bij die startende opdrachten betrokken blijf voelen en graag vliegende keep speel als er gaten dreigen te vallen. Ik organiseer workshops, doe wat vormgeving, werk concepten uit en ik ben projectleider bij vijf projecten. In vergelijking met het begin van dit jaar ben ik dus meer met de inhoud, en minder met pre-sales bezig. Bevalt ook prima. Fijn als m’n rol binnen Bright Alley langzaamaan wat uitkristalliseert.

3. Tenslotte maak ik me ook drukker dan strikt noodzakelijk is voor de opdracht. Zeker afgelopen weken vind ik de klussen zelf bijzonder interessant, en ook leerzaam: innovatieve concepten met breinbrekers die ook tot diep in de avond blijven boeien. Zo ben ik bezig met een aantal serious games die de wereld zullen schokken! Maar ja, voorlopig moet het nog even geheim bijven. En bovendien zijn ze ook nog niet af... :)

Maar goed, de belangrijke zaken: thuis gaat alles prima met de kleine en met de dikke dame. We gaan lekker samen kamperen, ergens niet tever weg en in de zon. Wel even schrikken dus toen ik vanavond de europese weersvoorspellingen zag voor komende week. Het opblaasbadje willen we deze keer niet gebruiken om droog te blijven in de tent!

(blij met nieuw fototoestel)

Kiespijn

2007-06-30T21:29:00.000+02:00

Ik blogde al eerder dat ik niet altijd zo gelukkig word van keuzes. Als pre-puber schreef Sinterklaas me al 'Kiezen is moeilijk, kiezen doet pijn; het is niet fijn om een kiezer te zijn..." Sint zag dat keuze vrijheid kan zijn, maar kan ook een juk.

Dat ik in een super(-de-luxe)markt een kwartier kan aarzelen tussen honderden soorten muesli, allah. Maar die keuzevrijheid geldt ook bij broodbeleg, belabonnementen, pensioenbeleggingen, waterschapsverkiezingen, banen, en... gelukkig heb ik de vrouw van mijn leven al gevonden.

Jaren gelden las ik al psychologisch bewijs van nadelen van teveel keuzevrijheid: kost teveel energie, levert niets extra's op, leidt tot apathie, schuldgevoel en ontevredenheid. Maar het is toch leuk om het te horen vertellen. Professor Barry Schwartz slaat een speels-serieuze toon aan bij zijn lezing voor Google-medewerkers, en vertaalt de thematiek zelfs naar de praktijk van nieuwe media ontwerpers.

(met dank aan Inne)

Open Elms

2007-06-13T22:02:00.000+02:00

Ik knijp in mijn arm tot-ie blauw ziet, maar het lijkt toch echt echt. Het Britse E-learning WMB heeft een offer you can't refuse. Hun 'Open Elms' bevat:
- een Leer Management Systeem
- een Content Management Systeem
- een snelle ontwikkeltool voor eigen inhoud
- een uitgebreide bibliotheek materiaal

Dat alles voor de prijs van... helemaal niets, en helemaal open source. Ik heb de voorbeelden en voorwaarden bekeken, maar ik kan geen valstrik ontdekken. Nog even en je krijgt geld toe. Ik ga downloaden, en misschien zelfs toch nog euro's uitgeven. Aan het enige product dat wel geld kost: hun T-shirt.

Bloeddorstig

2007-06-07T10:34:00.000+02:00

‘k Ben een snelle Henkie, die niet veel geduld heeft om lang op iets te trainen. Niet door luiheid maar verveling. Daarom bevalt een generalistische rol me prima, en daarom speel ik graag simpele, snelle spelletjes. Maar wie serious gaming een beetje serieus neemt, duikt natuurlijk ook de omvangrijker spellen in. Omvangrijk in de zin van megabytes, tutorials en trainingsuren voordat je de high score betreedt.

America’s Army vond ik teveel van het goede, of eigenlijk van het slechte. Het legergroen past me gewoon niet. Re-mission is boeiender, ook omdat het fantasierijker is. Het is een soort serieuze shooter om jeugdige kankerpatiënten de strijd in hun lichaam beter te laten snappen: als nano-robot mag je allerlei gespuis wegblazen met allerlei wapens.

Het verhaal is duidelijk geïnspireerd op the Matrix en qua sfeer is het lekker donker: een voortwoekerend leger monsterachtige ‘bad guys’, heftige geluidseffecten en duizelingwekkende aderen en lymfeklieren. De graphics zelf zijn ‘zó 2002’ en bepaald niet state of the art, maar ik ben geen kniesoor.

Na drie tutorialrondes, waar bij mij het klamme zweet uitbarst, mag ik aan de missie van de wonderschone Dr West beginnen. Genadeloos word ik door kanker in de pan gehakt, maar gelukkig is er - voor mij dan – altijd een herkansing, een ‘re-mission’. Inderdaad lastig om te stoppen.

Toch gaat tijdens het geschiet de combinatie tussen gameplay en doel wringen:
- Waarom is het spel zo onpersoonlijk zonder avatars en (online) samenwerken?
- Om Re-mission spannend en speelbaar te maken is veel rompslomp gefantaseerd, van fantasiegeneesmiddelen tot microcommunicatiepalen. Is dat voor de doelgroep afleidend of zelfs wel misleidend?
- Is de omvang van het spel, zowel gametijd als ontwikkelbudget, wel in balans met de leerdoelen?
- Het secundaire doel, om kankerpatientjes te laten ontspannen met een motiverende game, lijkt me wat geforceerd: kunnen ze niet beter bestaande games spelen?

Maar goed, nu even schieten!

SpaceCute

2007-06-03T09:49:00.000+02:00

Het is me een doorn in het oog dat visuele aspecten van e-learning in de praktijk soms te weinig aandacht krijgen. Als mogelijke oorzaken van zijn beperkte bandbreedte of cultuurdrempels bij opdrachtgever of doelgroep afgelopen jaren wel afgevallen. Wat overblijft is beperkte vaardigheden, tools en budget. Daarom zoek ik naar nieuwe mogelijkheden om slimmer en efficienter met plaatjes en animaties om te gaan, intern (1, 2, 3) of op het web (1, 2, 3, 4).

Daniel Cook heeft SpaceCute bedacht, een flexibele visuele taal voor games. Een soort legoblokjes met een 3d-gevoel, maar eigenlijk plat. De gedachte erachter is dat ontwikkelaars zich minder hoeven te focussen op glimmertjes en pixels, en zich meer kunnen richten op de inhoud van het verhaal en het spel zelf. Hij moedigt aan om vooral te experimenteren en spelletjes te maken met zijn legoblokjes, en dat gebeurt volop!

Bananenrepubliek

2007-05-27T22:34:00.000+02:00

'k Ben een flinke fruitfan, en vooral een bananenman. 's Ochtends om zeven uur laat ik thuis een fruitsalade achter, en ontbijt vervolgens ook zelf in de treincoupe met een fruitje. Gek dat zoiets lekkers ook gezond kan zijn, en ook verantwoord. Dat peperde Chiquita me in, op een aardige, speelse manier.

Hun bananenspel gaat niet alleen over het investeren in en verdienen met bananen, maar vooral over de omgang met arbeiders, milieu en samenleving. Je scoort punten, en kan zelfs een snoepreisje winnen, maar leert ondertussen veel over het locale ecosysteem, recycling van plastic en bouwen van woningen voor werknemers. Veel aspecten worden belicht, behalve helaas de eindgebruiker: ik had zelf ook graag een figurantenrolletje gekregen.

Het publicitaire en didactische doel gaan prima samen. Het spel ziet er kleurrijk uit, went snel, en blijft best even leuk. Goed gemaakt door het Antwerpse These Days. Als de respectmeter tot het nulpunt daalt is het game over, maar gelukkig krijg je ook inhoudelijke feedback waar het misging. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het veelgeprezen McDonaldsspel.

Gek dat Chiquita het spel niet wereldwijd inzet, maar beperkt tot vier Europese landen. Misschien zijn we proefkonijnen hier? Maakt niet uit, smullen!

No Museum

2007-05-27T20:19:00.000+02:00

Afgelopen week een bezoek gebracht aan het Industrion in Kerkrade. Industrion laat z'n naam altijd prominent volgen door 'No Museum'. Klinkt goed, maar wat is het dat wel? De vers geopende tentoonstelling 'Games' was een mooie gelegenheid om dat te ervaren. M'n verwachtingen waren nogal hooggespannen toen ik las dat tentoonstelling 'Games' was opgezet als groot spel om zelf te spelen en ervaren. Vijf vaardigheidszones kwamen daarbij aan bod: ‘Strategie & Tactiek’, ‘Reactie & Crisis management’, ‘Communicatie & Interactie’, ‘Teamwork & Samenwerken’ en ‘Creativiteit & Innovatie’.

Vergeleken met NeMo of de Media Experience bleek Industrion nogal klein, en bovendien volgestopt met industriële museumstukken. De stoommachines en kolenmijn-prullaria waren nu aangevuld met oude en nieuwe spellen: van Go, via Monopoly, Pong en C64 tot recentere gamereleases. Een aantal spellen waren niet ingelijst, maar daadwerkelijk te spelen. Bezoekende schoolklassen waren daar al druk mee bezig geweest, want er was al flink wat gesloopt.

Ikzelf, uiteraard aangezien als suppoost, kon vragen over speelwijze of bedoeling niet beantwoorden. Context of introducties vermeed het Industrion zoveel mogelijk. MIsschien kwam daar het 'No Museum' vandaan? De game-achtige opzet van de tentoonstelling beperkte zich tot ganzebordletters op de grond en een quizje over spelvoorkeur. Verder is mij geen interactie, duiding, rode lijn of visie opgevallen.
Charmant en lief toch, dit 'Museum'.

Heerlijke hemelvaart

2007-05-18T14:03:00.000+02:00

Een weekje in een boswachtershuisje...

Afrikaanse didactor

2007-05-13T09:24:00.000+02:00

Hoe ingewikkeld kan het nou eigenlijk zijn om een Afrikaans landje te leiden? Test je hoogmoed 'ns en sta virtueel aan het roer.

Geen stammenstrijd, kennisgebrek, corrupte ambtenarij of andere onneembare hindernissen hier, maar slechts een wetenschappelijk ontwikkeld economisch model. Je mag zelf aan het roer van een van de vijf gemodelleerde Afrikaanse landen. Ronde na ronde zie je allerlei tabbladen vol cijfers verschijnen, die je zelf weer mag bijsturen. Ziet er absoluut indrukwekkend uit, maar leert het een gebruiker als mij ook iets?

Zonder toelichting en voorkennis blijkt het jongleren met zo’n berg parameters al snel te complex. Het is erg lastig om de causale verbanden te achterhalen. 't Komt omdat de thematiek niet helder wordt ingeleid of resultaten toegelicht. Ook is de interface voor een leek als ik ben wat te gelaagd en hermetisch.

Naast nederigheid leert de simulatie ook weer het belang van visualisatie. Althans, voor mij is het ontbreken daarvan een belangrijke drempel voor overzicht in de cijferbrei. En het beperkt ook m'n betrokkenheid. Nu blijven het alleen maar cijfertjes en blijft het voor mijn gevoel toch ver van m'n bed.

Pensioengat

2007-05-10T23:44:00.000+02:00

Vandaag schreeuwt een groot krantenartikel dat de belangstelling voor pensioeninformatie toeneemt onder jongeren. Vooral internet fungeert als informatiebron, beweert althans Pensioenkijker.nl:) Op die site eindeloze en zouteloze teksten over zaken als 'gematigde eindloonregeling'. Ik heb er kennelijk geen aanleg voor, want het ontglipt me weer, ondanks herhaalde uitleg door financiele adviseurs.

Tijdens hun praatjes dacht ik elke keer ook dat het veel beeldender kon, met animaties en interactiviteit en zo. En niet alleen pesioengedoe, maar ook hypotheekvormen, fiscale concepten en andere financieel gedoe. Daarom keek ik reikhalzend uit naar Aegons aangekondigde e-learning over pensioenen. Ik had me ruim voor de lancering aangemeld en stond te popelend en huppelend klaar.

Om kort te gaan: drama in elk opzicht. Geen plaatje, geen greintje. Er is vast van alles misgelopen in de ontwikkeling bij Aegon en Dijdidakt, maar ik krijg zelfs geen zin om het hier inhoudelijk te bespreken. Moeilijk voorstelbaar dat iemand hier ook maar iets van leert. Behalve dan dat e-learning inderdaad dus toch een loze hype is. Gelukkig heb ik meer verstand van verzekeringen...

Hulpbeul

2007-05-09T09:37:00.000+02:00

Niks fijners dan een beloning na een zware opgave. Na een Elfstedentocht een trooffee met koninginnekus, een kruisje, een erwtensoepje, of op zijn minst een schouderklopje. Zo’n beloning kan echter ook té groot zijn, merkte ik.

Laatst was Jannes bloed verdacht en moest ze geprikt worden. Op een pappadag trokken we naar het prikcentrum om een paar buisjes te laten vullen bij de vamppleegster. Hoewel ikzelf jaren bloeddonor ben geweest, ben ik geen held. Als peuter viel ik zelfs flauw. Gelukkig is dat niet erfelijk en Janne hield zich heldhaftig als altijd.

Na afloop vroeg de assistent Jannes naam en vulde die in op een heus ‘prikdiploma’. Niet erg persoonlijk, en Janne was meer geintereseerd in het beloofde ijsje, maar toch aardig. Minder aardig vond ik het welgemeende compliment voor mij: "Nou meneer, u heeft het ook prima gedaan hoor!" Zo zichtbaar was het toch niet dat ik slecht in mijn rol paste als zwetende hulpbeul?

Goed voornemen dus om ook bij e-learning af te zien van mierzoete lof, en te keizen voor een welgemeendere of zelfs skeptisch/cynische toon.

Snoepreisje

2007-05-02T22:37:00.000+02:00

Vandaag in Brussel geweest, bij de toekomstige eigenaar van ABN Amro. Heerlijk kunnen wapperen, zowel met het hoofd (breinbrekers rond mifid) als met de handen (flashvingers). Daardoor helaas niet gelukt om ook wat van het culinaire Brussel te genieten. Misschien dat ik morgen de kans heb om een wafel mee te grissen voordat ik op de trein stap.

Meubilair verplaatst

2007-05-01T21:59:00.000+02:00

Over een interne verhuizing moet ik niet dramatisch doen:
- M'n fijne collega-consultants verhuizen mee en onze club dijt uit
- Ik zat nog maar vier maanden op die mooie hoekkamer
- Over een jaartje zitten we met de andere Conclusion werkmaatschappijen in de flat naast Galgenwaard
Maar toch, de indroeve gezichten van ervaren collega's bij het afscheid uit hun vertrouwde kamer laat me niet koud... Enfin, het meubilair is inmiddels toch verplaatst:)

Uit je dak (2)

2007-04-30T17:16:00.000+02:00

De plannen voor ons nieuwe dakterras aan de singel kristalliseren langzaamaan uit. Onder leiding van Rene Onsia proberen we betaalbaarheid, toegankelijkheid, onderhoudbaarheid te koppelen aan gebruiksplezier. We komen uit op een vrij strakke oplossing en broeden meer op 'details' als materiaal, constructie, groen, keukentje en reling met bierglasuitsparingen. Wie red ons?

Element

2007-04-29T16:42:00.000+02:00

Wie voelt dat teksten tekort schieten om een verhaal over te brengen heeft hier een aardige inspiratiebron een periodiek systeem van visualisatievormen. Het schematiseert en inspireert met een overzicht van allerlei metaforen en schema's. Met het oog op 'visuele geletterdheid' is ontwikkeld door de Zwitserse universiteit van Lugano.

Dit periodiek systeem oogt vooral lollig, maar er ligt een stapel wetenschappelijk onderzoek aan ten grondslag. Bij de bijbehorende online colleges, maar ik knap dan toch een beetje af op het Duitse accent, slome tempo en het gebrek aan visuele stimuli...

Onsje meer

2007-04-27T00:12:00.001+02:00

Over e-learning kun je dikke en peperdure analyses schrijven, dat weten de mensen bij Brandon Hall als geen ander. Voor een eenvoudig boekje over 'low cost' e-learning rekenen ze zonder blozen 500 dollar. Nu hebben ze een aardig beginnersboekje gemaakt, dat gratis te downloaden is.

Beetje Amerikaans maar gebaseerd op aardige vragen. Soms met aardige antwoorden. Zoals op de meest platgetreden vraag 'hoeveel kost e-learning?' (Trouwens: ooit iemand horen vragen hoe duur een auto is?)

Op basis van hun (markt)research volgt een concreet bedrag voor het ontwikkelen van een uurtje e-learning:
- 34 uur voor iets powerpoint-achtigs
- 220 uur voor iets standaards (wat vragen, beetje interactiviteit, snufje geluid en video)
- 345 uur voor iets op nette uitgeverskwaliteit
- 750 uur voor heftige simulaties en zo

Ik heb heel andere rekenregels in mijn hoofd, maar eigenlijk lijkt het wel te kloppen. Mag het een onsje meer zijn?

Udutu

2007-04-25T23:57:00.000+02:00

Om e-riks e-learning e-vangelie te verspreiden zijn alle middelen geoorloofd. Vooral laagdrempelige visualisatie- en auteurstool. 's Avonds experimenteer ik daarom wel 'ns wat. Naast heet eerder besproken eXe en Xerte nu met Udutu. Udu-hoe? Een bizarre naam die een beetje ruikt naar de Ubuntu-ideologie. De tool is echter niet open source of gratis.

Wel interssant toch, omdat de tool laagdrempelig én flexibel is. Er is een ruime voorraad aan interactiemiddelen, grafische aanpassingsmogelijkheden en allerlei mogelijkheden voor slimme input, verwerking, en export. Alles vrij intuitief en online. Een eigen cursus als SCORM publiceren, online en lokaal, is een fluitje van een cent. Nou ja, van een stuiver. De avonden en m'n geduld zijn te kort om veel inhoudelijks op te bouwen, maar ik blijf enthousiast.

Jammer trouwens dat de online training over Udutu zelf erg flauw en passief is. Wat inspirerender voorbeelden waren overtuigend geweest. Het enige geavanceerde van deze training is hoe de voiceover de naam van het product uitspreekt zonder te struikelen of te gniffelen.

Foto's eksenbal Cirquest

2007-04-24T22:44:00.000+02:00

Pringles, buikdanseres, bier, bitchy bediende, meer bier, paaldansen, waterpijp en dansende muizen. Er zoemden wilde verhalen rond over de reunie van de ex-collega's van Cirquest. Eindelijk heeft de postduif fotografisch bewijsmateriaal overgevogen vanuit Canada.

257.000

2007-04-21T14:19:00.000+02:00

Nu meldt een nieuw spel voor Groningse thuiszorgmedewerkers. Ruim tweeëneenhalve ton, maar dan heb je ook wat. Hoewel online slechts een demo beschikbaar is, krijg je een beeld van een mooi verzorgd, breed spel: een quiz, rollenspel en situatiegame. Soms reageren andere personen in het verhaal op je acties, en dan begint het echt spellig te voelen. Visueel neigt het wat naar Habbo-achtige vormgeving. Isometrisch, lollig, maar ook beetje weird en houterig.

Veel inhoud is echter niet visueel, maar tekstueel. Naslagwerk, quiz en feedback, maar ook casuïstiek zelf. Goed onderhoudbaar, maar gezien de pretenties van het project toch wat teleurstellend. Pas als een spaarzame keer de consequentie van je keuze visueel in het scenario is verwerkt, schrik je wakker. Vraag lijkt me ook of deze stijl effectief (en efficient) is voor de beladen en genuanceerde dilemma's die worden aangesneden.

Tijdsaspect en online/virtuele samenwerking lijken ook wat gemiste kansen. Het geheel voelt ook wat onbehaaglijk. De quiz vindt plaats in een soort computerlokaal, met een streng ogende docent. In de bovenhoek zucht tot overmaat van ramp een knorrige uil. Grappig bedoeld of niet, het ontbreken aan positieve feedback valt in de demo echt op.

De demo heeft nogal wat rafelrandjes. De user interface heeft onduidelijke klikzones, springerige tekstwolken, en enkele programma-onderdelen werken (op de Mac?) niet. Het schetst voor de leek een helder beroepsbeeld, maar het blijkt juist bedoeld voor mensen die al in het veld werken en bijgeschoold worden. Voor die doelgroep lijkt de gekozen opzet misplaatst. Leuk, zo'n game, maar waarom sluit je niet dichter bij de praktijk van de deelnemer aan? Gebruik foto/videomateriaal, en benut eigen (casus)inbreng van de deelnemers. Ineens lijkt het toch wel veel geld, 257.000 euro.

(deel van het bijbehorende forum)

Pjonnie

2007-04-20T23:17:00.000+02:00

Al eerder schreef ik melancholiek over de QB's, de modulaire animaties die ik in mijn Cirquesttijd tot leven blies. Ze leven nog steeds voort in allerlei gedaanten, en ik hoorde dat er inmiddels zelfs sleutelhangers van zijn. Tegen iets nieuws (en nog beters) ontwikkelen hik ik een beetje op, maar intussen moet ik tóch voostellen visualiseren. Daarom dus maar even 'Pjonnies' in elkaar geflanst. Euhmmm...

Klein nieuws!

2007-04-18T23:17:00.000+02:00

Blije zaterdag

2007-04-14T23:21:00.000+02:00

'k Ben wat onwennig en wantrouwig, maar ook blij over het stralende weer. Van de herfst in de zomer. Niet zo moeilijk dus om vandaag de mondhoeken van de medemens wat omhoog te masseren. Onze Rotterdame blijbrigade deed een stiptheidsactie op CS: machinisten die op tijd arriveerden werden beloond met obade, spandoek en presentje. NS-personeel reageerde in eerste instantie soms wat onwennig en wantrouwig, maar teon er toen verborgen camera's of cynische boodschappen bleken te ontbreken waren ze laaiend. Eerlijk gezegd ook zelf heerlijk om te doen!

Roffa

2007-04-09T21:20:00.000+02:00

Rondje Roffa is een heel sympathiek spel: ontwikkeld om Rotterdamse burgers meer te betrekken bij hun stad, en dat ook nog eens door Lokaal, de stichting van mijn Christine.
Het spel is in vier verschillende versies gemaakt, op tafelformaat, pleinformaat en jawel, ook digitaal. Nog niet helemaal uitontwikkeld naar het schijnt, dus hoog tijd om eens extra extra kritisch te testen.

De eerste klap is geen daalder waard, maar meer een klap in het gezicht. Onder veel systemen en browsers werkt Rondje Roffa niet en een speciale plugin is vereist. Daarna moet je ook nog -zoals Gerard zegt- "iets heel vaags doen in een kamer". Een enthousiasmerende of zelfs duidelijke uitleg ontbreekt. Gerard gaat het later nog wel eens proberen: "Mijn hemel".

Na flink wat doorzettingsvermogen begint het spel uiteindelijk toch fijn: in een helicopter vliegen boven de mooiste stad van Nederland. Die ziet er wat pips en gek uit: grafisch kan het de vergelijking met Google Earth niet doorstaan, en slechts een paar gebouwen zijn echt 3d uitgewerkt. Verder zijn een paar gekke Euromastdochters toegevoegd: een soort vuurtorens waar je quizvragen blijkt te kunnen doen. Inhoudelijk best aardige en afwisselende vragen. Toch lijkt het me wat levenloos, tekstueel, humorloos en abstract, zeker voor de (jonge) doelgroep.

Visueel valt er meer te beleven door de helicopter te landen bij de 3d-locaties op de kaart. Het stadhuis op de Coolsingel is aardig nagebouwd, tenminste, als je niet te dicht naar de randen toeloopt en wat door de oogharen kijkt. Het blijft vooral een slap en doods aftreksel van de echte stad. Bij de ingang van het stadhuis lokken pijlen en reuzecijfers je naar een plek waar weer vragen zijn te scoren. En dan kun je weer opstijgen. Voor het helicopteren tegen de Zwaan of onder water krijg je verder geen straf- of bonuspunten, maar ik weet me in de top van het klassement te nestelen.

Waarschijnlijk zie ik nog veel (team)mogelijkheden over het hoofd, maar ik heb voorlopig genoeg van Rondje Roffa. Het loos rondlopen en -vliegen verveelt snel, en ook op de vraagcompetitie ben ik snel uitgekeken. Het lijkt me een typisch voorbeeld van te weinig aandacht voor doel, inhoud en gameplay en teveel (vergeefse) moeite voor techniek en vormgeving. Sympathieke opdrachtgever, dat wel :)

Witte motor

2007-04-08T00:32:00.000+02:00

Over serious games ben ik bloedserieus. De educatieve inzet van spelvormen slaat te vaak de plank mis, bijvoorbeeld omdat de makers teveel bij de vormgeving stilstaan en te weinig bij doel(groep) en inhoud. Soms stapelen spelbouwers didactisch en technisch fout op fout, maar verlies ik toch mijn kritische blik.

Dit Amerikaans spel voor melkpromotie is met zoveel liefde (en budget!) gemaakt dat ik me volledig in de luren laat leggen: ik kwijl bij de graphics, verhaallijnen en zelfs geluidseffecten. De speler wordt nauwelijks wijzer, maar kan wel 5000 dollar winnen. Pas op voor de laadtijden en Milkatraz...

Bad lies

2007-04-07T18:10:00.000+02:00

There are lies, bad lies, and statistics. Een gevleugelde uitdrukking, zeker voor mijn wiskundeleraar destijds. Hij toonde allerlei gniepige grafieken zoals het verband tussen ooievaarpopulatie en kinderaanwas. Met de (on)juiste kaders, filters en presentatiewijze kun je uit een cijferbrij zo elk verhaal brouwen.

Cijfers kunnen ook op een hele andere manier een verhaal vertellen: geniet hier eens van een overzicht van de Amerikaanse huizenprijzen. 'n Duizelingwekkende hoogte, een tijdreis met climax en alleen dat enge klimgeluid al. Dat past toch nooit op een papiertje?

Verhalen vertellen

2007-04-05T01:42:00.000+02:00

Sommige experts vertellen zo stoffig dat je, ondanks het belang van de stof, al na een paar zinnen insuft. Anderen kunnen zelfs de saaiste inhoud zo boeiend beschrijven dat je ademloos luistert en het jaren later nog kleurrijk herinnert. Verhalen zijn cruciaal en steeds meer in de picture bij voorlichter, marketeers en communicatiedeskundigen. En uiteraard al helemaal voor leerprocessen.

Een goed verhaal herkennen is gemakkelijk. Analyseren waar de kwaliteit schuilt een stuk lastiger. Een heldere analye door een radiomaker vond Inne schriftelijk en verteld. En of ik de lessen in praktijk kan brengen zal ik binnenkort... vertellen.

IJsvrij

2007-04-02T01:22:00.000+02:00

Excuses voor de adempauze op m'n blogje: ik was even een frisse neus halen in de Alpen. Sneeuw, zon, eten waren perfect en de bus vol 'viavia'-vriendjes compenseerde het gebrek aan nachtleven in Le Corbier prima. Inmiddels weer tussen de Utrechtse collega's terug met mijn 'asociaal bruine' knar, en online snoevenirs. Dank voor de geweldige reacties op ons dakplan, denken jullie ook nog aan het Rondje Roffa?

Productrenovatie

2007-04-01T11:29:00.000+02:00

"Ongelofelijk, Mike!" Reclames en de winkelschappen blijven me overspoelen met nieuwe producten. Geruisloos verdwijnen daarbij de belegen producten waar ik zo aan gehecht was. Even geruisloos mislukt trouwens ook het merendeel van de nieuwe introducties. Als consument word ik moe van dat gedoe, maar als producent (e-learningbakker) is juist de sleur vermoeiend. Het merendeel van de collega's bij Bright Alley en eerder voelt op den duur kriebel bij het consolideren van succesformules. Om de concurrentie een stap voor te blijven, om de klant nog beter van dienst te zijn, of gewoon uit inhoudelijke gedrevenheid.

Ergens vorige eeuw was ik paranimf bij vriendje Theo. Een van zijn stellingen ging over hoe de spiraal van innovatie op innovatie stiekem juist oude oplossingen kan laten opborrelen. Nieuwe haargel om eruit te zien alsof je net uit bed komt. Limonadesiroop die al in de fabriek wordt aangelengd. Bonbonsstrips die nu in losse porties verkrijgbaar zijn. Dat soort 'productrenovaties'. Het ultieme antwoord op e-mail kon dus niet uitblijven: gmail presenteert trots papieren post!.

Eksenbal te water

2007-03-30T01:36:00.000+02:00

Met oud-collega's van Cirquest blijven we af en toe contact houden, onder het motto 'Eksenbal'. Heerlijk om oude verhalen nog eens op te halen, en te zien hoe iedereen is uitgewaaierd om meer z'n eigen ding te gaan doen. Op donderdag 12 april zien we elkaar weer, deze keer zelfs meet een surprise-guest uit Canada. We gaan nou eens niet naar ons 'vaste' cafe Cuba, maar hebben het snode plan om wat rond te varen, ijs en weder dienende natuurlijk.

Uit je dak

2007-03-23T15:28:00.000+01:00

Het wegblazen van ons Rotterdamse dakterras hebben we maar als kans gezien om wat mooiers te bedenken. Mooier en handiger en degelijker. Wie weet dat het ons nog lukt om er deze zomer van te genieten. Beste stuurlui aan wal, kunnen jullie 'ns kiritsch of creatief meedenken met onze ideetjes?

ELO-City

2007-03-19T14:02:00.000+01:00

Die irri afko's ook. ELO klinkt voor e-learners als Elektronische LeerOmgeving, maar de wereld is groter. Het kan staan voor Electric Light Orchestra of de achternaam van schaker Árpád Emrick Élő. Een e-overheidportal noemt de Elektronische Overheid zo, vandaar dat ze 'ELO City' maakten.

Op het eerste oog lijkt het een spel, maar al snel blijkt het een dossier praktijkvoorbeelden. Geen gebruiksinteractie en nauwelijks bedieningsmogelijkheden. De basismetafoor wordt karig gebruikt, en onderliggende informatiestromen worden niet zichtbaar. Veel stijlbreuk in de applicatie. En tòch vind ik het wel iets hebben. Minder muf dan een stapel papier. Een geluidslandschap benadrukt subtiel wat sfeer en accenten. Slim hoe ze met foto's, bijschriften en een fotoshopfilter een snelle en flexibele stijl neerzetten. Dat de productie desondanks nog best wat voeten in de aarde heeft merk je vooral aan kleine slordigheden en foutjes...

Bananamania

2007-03-16T14:49:00.000+01:00

You don't know Jack? Nee, tot m'n schande. Want volgens producent Jellyvision is deze triviaquiz een van de succesvolste computergames aller tijden. Afgelopen tien jaar miljoenen malen verkocht, en ruim vijftig keer gelouwerd met grote gameprijzen. Het cd-spel is omgezet in 'n TV-serie en een online variant. De leerdoelen zijn nul, en het niveau van de vragen nog minder. Valt er misschien toch iets van te leren? Hoe kunnen we muliplechoise vragen boeiender maken?

Volgens de makers uit Chicago schuilt het geheim in hun techniek 'Interactive Conversation Interface'. Volgens gebruikers meer in de sarcastische humor en gekte: vette voiceovers, geluiseffecten en graphics creeren een verhaal en sfeer op zichzelf, los van de inhoud. Tijd voor een extra snufje lef bij het vormgeven van e-learning? Misschien wel, maar zoals altijd blijft de inhoud het belangrijkst. Wie wil er nou niet weten of Bananamania een potloodkleur of sexfilm is?

Kriebel

2007-03-14T22:21:00.000+01:00

De lente begint nu toch wel te kriebelen. En dan bedoel ik niet alleen de muggen die 's nachts om m'n hoofd dansen. Het kriekende licht bij het opstaan, de swingende krokussen en narcissen op de singel, en het romantisch panorama uit het treinraam.

Mede daarom broeden we dit jaarvrij vroeg op vakantieplannen - voor ons doen dan :) We smeden plannen voor een 'exotische' vakantiebestemming, maar ook voor een geheel herzien dakterras thuis. Met uitkijktoren, pergola, en versteviging tegen de grote boze wolf...

Stilte voor de storm

2007-03-13T15:30:00.000+01:00

Even een break in de Rai. 'k Ben voorbereidingen aan het treffen voor de HRM-live. 'n Heksenketel. Overal ronkende heftrucks, ratelende karren en schreeuwende mannen in stoere werkkleding. De stands nog volop in aanbouw: iedereen gebukt of gestrekt aan het zwoegen, of juist met een lege panische blik aan het bellen. De betonnen gangpaden bezaaid met folie, snippers en koffiebekers. De snoepwinkels nog onuitgelicht en leeg. De magie moet nog een beetje komen.

Hier dus geen stilte vóór de storm. Hopelijk morgen geen stilte ná deze storm. Een beetje aanloop is niet alleen het het doel van onze stand, maar ook een stuk aangenamer dan werkeloos langs een leeg gangpad staan te glimlachen. Genoeg te zien op de werkvloer of ernaast, dus komt allen!

Rondje Roffa

2007-03-12T22:52:00.000+01:00

Even een post van dichtbij, rondom 'mijn' Christine. Toen we elkaar net kenden kon ze vurig vertellen hoe ze spelletjes HAATTE. Op de lange winteravonden in haar ouderlijk thuis ervoer ze spellen als een surrogaat voor een goed gesprek of een goed boek. Een soort bliksemafleider, en dan nog van de infantiele soort. Maar vijftien jaar later stond ze als trotse directeur van haar stichting stond naast de wethouder een zelfgemaakt spel te onthullen.

Een spel met een serieuze agenda natuurlijk: om jongeren te betrekken bij de politiek. Na een jaar ontwikkeltijd verschijnt het in vier verschillende uitvoeringen. De digitale variant heet 'Rondje Roffa', en als dertiger val ik meteen buiten de doelgroep: Roffa blijkt straattaal voor Rotterdam. De game bevat allerlei niveaus: je kunt vliegen boven de stad, teams vormen, langs straten en gebouwen dwalen, vragen scoren met slimme antwoorden en vast nog meer. Hoog tijd om uit te proberen. Voor mij als blogger, maar ook voor jou! >>> klikkerdeklik >>>

Kantoorhumor

2007-03-08T21:39:00.000+01:00

We begroeten elkaar op de consultantkamer in Utrecht nog net niet met 'goeiesmorgens', maar we hebben wel humor. Kantoorhumor in ieder geval. Dat stralen de vele gadgets op de bureaus uit, de volle prikborden en de nieuwe posters. Op het whiteboard staan legendarische uitspraken en sinds vandaag tel ik eindelijk ook mee.

Na Jeroens vraag 'Is er bij jou een printje uitgekomen aan de achterkant?' en Mariannes verraderlijke 'Wat in het vat zit roest niet' sta ik op de ranglijst. Met het al bijna legendarische quote 'Hé, mijn balletjes zijn daar weggehaald!'. Iemand enig idee van de originele context?

Beter doel

2007-03-07T17:14:00.000+01:00

Mooie e-learning maken voelt al als een voorrecht, en dat is dubbeldik als het voor een zinnig doel is. Met groot enthousiasme werkte ik zo eerder voor het Internationale Rode Kruis, Kidz Active en het Open Society Institute. Goed nieuws dus als een e-learningpakket voor ontwikkelingslanden meer dan 45.000 exemplaren heeft afgezet. Benieuwd waarop dat succes gestoeld is probeerde ik het meteen even uit.

Het pakket bevat aansprekende onderwerpen en de didactische opzet ziet er helder en eenvoudig uit. De gebruikte werkvormen zijn wel vrij 'plat': wat MC-vraagjes, maar verder veel instructie, veel tekst. Weinig meerwaarde boven een printje, zou je zeggen. Beperkingen in bandbreeedte en budget (?) vormen geen goede smoezen: juist voor netwerkleren blijven hier veel mogelijkheden braak liggen. Er is wel een community, maar die is nauwelijks gelinkt, nauwelijks ondersteund en dus nauwelijks gebruikt.

Maar voor wie honger heeft zijn rauwe bonen zoet: 45.000 enthousiaste gebruikers kunnen geen ongelijk hebben, toch?